A familia dos Tartarouchos

Estreou o vestido!!

2012-01-25T10:26:00.000+01:00

Obviamente "o vestido marrón" non estaba limpo e quixo poñer "o novo" :)
Pero iso si "o cinto non"

"Fixeches unha foto? A veeeeeeer"

:)

Tampouco queda tan mal, verdade? E seguro que lle vale aínda para o ano.

Vinde comigo, shhhhh!

2012-01-23T15:57:00.005+01:00

O Moucho baixou onda min e díxome:

- Mami, creo que deberías coller a cámara e subir rápido e sen facer ningún ruido :)

Vindes comigo?

(non miredes o cuarto, sei que semella que acabamos de mudarnos, pero os cuartos están en contínuo cambio, e nós non temos presa porque estean amañados nin vagar por decoralos, e non, aínda non fixen o faldón da cama da Z, pénsoo cada día, pero non o fixen :) )

:´)

As dúas, sentadiñas, tapadas cun xersei de papá, a Z lendo un libro e a L escoitando... e agora que naceu unha nova lectora alédome máis ca nunca de ter unha pequena biblioteca infantil en galego na casa... para compensar :)

E para rematar, unhas frases célebres da fin de semana.
Miña tía, cando eu era pequena, toleaba moitas veces, non era daquí e non entendía que sustituisemos tantas palabras por comodíns e que tivesemos tantos: couso, chisme, chirimbolo, aparato, cacharro, cachivache,... pero a que segue gañando por goleada é couso, tan versátil ;)

Z: Onde está o couso ese de facer cousas que ten os cousiños?

L: - Mamá, teño as mans pegamentas!
- Ufff, estou axudando! Mira que quente estou, tócame a fronte!

Boa semana!

No coche

2012-01-18T09:37:00.003+01:00

Conversa coa Z no coche:
- Mamá, cóntame un chiste.
- É que eu non sei moitos chistes, e agora non se me ocorre ningún, ademáis teño que ir pendente de por onde ir a ese sitio e non me concentro.
- Pois ti moitas veces falas e vas conducindo e si que te concentras!
- ¬¬ ...xa, pero isto é máis difícil porque hai moito que non conto un chiste e non me lembro
- Pois invéntao!
- Pero é que así non teñen gracia, non me saen graciosos...
- Pois a min si que me fan gracia, veña, cóntame un!
- ¬¬ ... pois... ía un home camiñando e caeu.
- He-he (risa forzada). Outro
- Ía un can camiñando e caeu.
- ... hahahahaha (gargallada real) ... si, e ían facendo unha montaña, non? Hahahaha

:D
Non hai como querer rir para rir.

Dúas mantiñas e un vestido

2012-01-13T14:48:00.005+01:00

Toleei. Fun á tenda de teas que hai preto da casa da avoa Olga e toleei, pero só un pouco porque todo o que toleei foi con vistas.

A L. ten un gusto moi peculiar, cando era pequena, ben pequena, non puiden poñerlle os vestidos que usara a Z. da mesma idade porque non quería poñelos nin á de tres, nin os vestidos nin os leotardos, e se algunha vez colaba o dos leotardos non había maneira de poñerlle máis ca unha camiseta por riba, de vestidos nin falalo. Agora a cousa cambiou, temos unha chea de pantalóns de cando a Z tiña tres anos, e algún vestido... pois os pantalóns van quedar para vestir a outro porque tampouco hai maneira de que queira poñelos. A Z. daquela non quería vestidos porque tiña frío nas pernas, e agora a L. non quere pantalóns que non sexan apretados, nin nos pixamas (que teñen que ser con puño) e mellor se poden ser "os negros que teñen brillante" que son os seus preferidos, fora desas mallas ten que haber sempre duras negociacións e rifas, cada mañá.
Pero os pantalóns tamén van de última opción, o que quere de peimeira son "medias", medias e a poder ser "o vestido marrón". Un deses poucos que herdou da irmá, que á súa vez herdou da amiga S.

O caso é que non sei se lembrades que aí atrás veu onda min a pedirme mentres cosía que lle fixese unha saia coas teas agasallo da Anna, e fíxenlla, e outra para a Z que a puxo unha chea de veces con combinacións anti-frío: por exemplo cunhas mallas gordas, a saia, unha camiseta e un vestido :) Bueno, pois a L, a mesma que pediu a saia en cuestión non quixo poñela máis ca o primeiro día porque resulta que "non ten volantes". E non hai maneira, as cousas van sempre pola mesma orde: medias-vestido marrón-(agora vestido novo que escolleu ela agasallo dos avós)-pantalóns negros con brillantes. E a saia, esa ou outra, ou algún outro vestido non os quere de ningunha maneira.

Os famosos pantalóns negros brillantes que nin son negros nin brillantes, os brillos están nos puños e na cintura, o resto, xa vedes, é gris, e non puiden resistirme a poñer esta foto aínda que non sexa moi ilustrativa dos pantalóns :)

Así que con esta sistuación ocorréuseme que podía mercar unha pana semellante á do vestido marrón e copialo tal cual, un pouquichiño máis ancho porque lle vai algo xusto e a ver que saía, pero estando na famosa tenda de teas vin tantas cousas que non puiden resistirme a outra tea máis para outro vestido igual, por se o pon, unhas teas de punto para facerlle unhas saias á Z. e unha tea de terciopelo a raias para facer de agasallo a un novo bebé.

Como vedes cadansúa tea xa co seu fin pensado...

Ó final cambiei de idea e para o bebé pensei noutra cousa, pero xa que tiña a tea e a Z. tivera de agasallo unha mantiña de terciopelo que foi a súa preferida moito tempo e segue a ser coa que sempre quere xogar na casa, decidín facela igual e poñela a vender na tenda xunto con outra que fixen coas teas infantís.

Unha das saias da Z. está case feita, pero sospeito que quedou algo estreita, así que non sei se terei que refacela de novo, xa vola amosarei cando estea rematada de todo. E fixen tamén un dos vestidos para a L, non o da tea principal, da pana, o da outra. Ó principio pensei que como a tea era máis escasa, se me sobraba podíaa usar para poñela de forro no de pana, por iso decidín comezar por este, aínda que ó final de forro é moi grosa e non a vou poñer.

As fotos son un pouco aburridas pero aproveitei que facía as das mantiñas para poñer o vestido tamén no mesmo sitio, que sempre ando pola casa á busca de luz e dun sitio onde colgar as cousas para que se vexan.

Teño que aprender (agardo facelo mellor no de pana) a non ensanchar de máis. Para facelo un pouco máis ancho púxenlle 1 cm máis a cada lado da traseira e máis da dianteira, co cal o vestido xa levaba 4 centímetros máis que "o vestido marrón", pero á hora de coselo deume medo que fose pouco aumentarlle (porque non teño nin idea) e decidín deixalo aínda un pouco máis ancho, e resultou ser anchíiiiiiiiisimo, e como me quedara tan ben cosidiño e estaba xa rematado dábame medo que se o desfacía non me quedase así de curriño, así que en troques de o descoser enteiro púxenlle unhas trabillas da mesma tea e improvisei un cinto colorido con camisolas vellas de punto... e dálle un toque especial, non?
E eu estou toda fachendosa do feitiño que me quedou.

Agora seguro que a L. decide que os volantes xa non lle gustan, ou que é moi frouxo, ou vai ti saber... pero mentres eu aprendo, non?

Nota: resérvome a foto do "vestido marrón" para cando toque botar a lavar os "pantalóns negros brillantes" e así de paso non podedes cuestionar se a miña copia non garda parecido ningún co orixinal ;P

Resumindo

2012-01-08T21:23:00.002+01:00

Rúas ateigadas

e baleiras

As tartarouchas coa avoa ó teatro

os papás de paseo e a tomar un café con amigas

Xogos

Añiños

Paseos

Vistas

Descanso

Mañá voltamos á rotina... a ver que nos agarda.

Bo comezo de ano!

2011-12-31T11:40:00.002+01:00

Andamos medio desaparecidos, gozando das festas e da familia, pasándoo ben en definitiva por iso non nos achegamos por aquí, pero hoxe prestábame vir deixarvos unha fotiño.

Hai pouco estiven a buscar unha foto na que estivesen as tartarouchas xuntas, sen caras raras e non atopei nin unha, tantas fotos que fixen este ano e non había unha soa dende abril ata decembro que valese, así que un dos propósitos para o ano novo é sacar máis fotos de familia, comigo incluída, porque outra das cousas que pasa, os fotógrafos da familia o saberedes, é que os que nos adicamos a sacar as fotos nunca saímos, así que este ano penso facer un esforzo para estar os catro xuntos nas fotos, porque sei que a elas tamén lles prestará ver á súa nai nas fotos cando medren... así que para elas, para nós e aproveitando, tamén para vós, comezamos felicitándovos así o ano:

BOA ENTRADA DE ANO DE PARTE DA FAMILIA DOS TARTAROUCHOS!!

Achegamento a unha artista

2011-12-19T16:34:00.003+01:00

E unha cita para a posteridade:

Xogando co Moucho a un memory o pai destapa unha tarxeta dun autobus e dille:
- un bus.
- Boh! Papá, iso non é un bus, que Bus Lailliar non é así! Iso é un au-to-gu-us.

Dáme mágoa que o tempo coa Z agora é moito máis escaso, dende que comezou o cole escápansenos as horas, así que teño que aproveitar cada minuto, con cada unha, porque as etapas tamén voan.

Organizando os retallos

2011-12-12T09:50:00.002+01:00

Dende que me deu por coser ó grande e facer a colcha da Z. funme xuntando cada vez con máis retallos e para alguén cun incipiente dióxenes coma min cada miniretalliño que semella totalmente inaprobeitable ten unha función... e non son quen de tiralos. Así me vexo de súpeto con 4 montóns de retallos "clasificados" polo temaño ou polo material e todos por riba da mesa, así que cada vez que coso algo coa máquina quedan todos desbaratados.
O caso é que se me ocorreu facer unhas caixiñas de tea usando (tamén) retallos de teas máis grosas, de tapicería e semellantes, que me deran a avoa Olga e a avoa Marilde e que seguían sen usar agardadno atopar unha función para elas.

Deume a arroutada xa entrada a noite e decidín facer unha para comezar, aínda que quedase fea, aproveitando todo o que puidese. Así collín retallos de 3 teas distintas, pensaba facer unha crus, pero non me chegaba a tea para cortala directamente, así que fixen 5 cadrados para a parte de dentro e 5 para a de fora e algúns deles incluso os tiven que facer unindo anacos tamén.

Cando xa tiña as dúas partes feitas e só me quedaba unilas pensei que tería que poñerlle algo de boata para darlle corpo porque ó ser teas gordiñas, e algunha dobre non lle puxera entretea xa que pensei que terían corpo abondo para termar da caixa sen se dobrar, pero non foi así. Estaba pensando niso e llo comentei ó Moucho e me dixo: e por que non a colgas da estantería? Así non necesitas que quede tesa.

Así que lle puxen un par de asas e, aínda que as teas non son do meu gusto, a verdade é que nunca agardei que quedase tan curriña :)

Nesta última vese o fondo feito por tres pezas, e se mirades dentro hai outras cantas máis... bueno agora se mirades dentro non veredes máis ca isto

que xa está case chea de restos de boata... coido que en breve se impón a necesidade de facer un coxín :P

A tenda Da Tartaruga

2011-12-04T10:37:00.003+01:00

Animeime a abrir un recunchiño en Etsy para poñer algunhas das cousas que se me ocorre facer para aproveitar o que teño pola casa ou que alguén me dá, ou ás veces polo placer de probar a facer algo novo aínda sabendo que eu non o vou usar.

Encantaríame facer pedidos especiais, a idea sobre todo de facer cousas con teas ás que lles temos aprecio gustame sobre o demáis, pero non estou segura de poder atender pedidos porque non creo que puidera cumplir coas datas de entrega, así que de momento vou poñer cousiñas que vou facendo eu por aquí, sempre podo atender ós correos se alguén me pregunta e se no momento me vexo capaz facelo e se non non.

Bueno, déixome de lerias e preséntovos a tendiña, que a partir de agora estará nun enlace na coluna lateral.

Para a inauguración temos:

Un coxín de ganchillo e coa traseira feita a partires dunha chaqueta de neno afeltrada

Bolsiños feitos con retallos de mostrarios

Incluso un aproveitando o primeiro cadrado que fixen de proba antes de comezar a colcha da Z.

Uns saquiños coa lavanda do noso xardín

Os manteliños individuais, que para min son a estrela

Un estoxo feito coas teas que me mandou a Anna

Hai algún modelo máis na tenda, pero pouca cousa de momento, agardo ir poñendo cousiñas pouco a pouco, segundo as vaia facendo.

Así que queda oficialmente inaugurada a tenda Da Tartaruga! :)
Podedes pasar botar un vistazo. Agardo que vos guste :)

Sen palabras

2011-12-02T20:03:00.002+01:00

Hoxe tiven un rato para coser pola tarde, estaban entretidas coa árbore de Nadal e máis facendo unha trenza, que a Z. aprendeu a facer a mediodía, a un cabaliño. Estiven media hora cosendo tranquila. Moi tranquila. Demasiado tranquila. Nunca debín aprenderlle a facer esa trenza...

Xuro que cando subiron onda min, cun sorriso enorme na cara e a Z se quedou atrás e dixo: "L, amósalle que guapa estás", eu erguín a mirada do chan onde andaba a colocar teas, a mirei, e pensei: "que clase de peiteado lle fixo para que o pelo lle quede tan retirado da cara, e con ese aspecto... diferente?" Tardei uns intres en procesar a imaxe e entón caín no que pasara:

As fotos están trepidadas, e nin sequera estou certa de que desta vez a terapia fotográfica anti-desastres fixera moito efecto, sobre todo cando caín no detalle da cella, que obviamente non foi feito cunha tesoira senón cunha coitela de afeitar.

A perruqueira, prevendo que o asunto non me ía gustar xa varrera todo o o botara no lixo antes de subir a amosarme o seu arte. E debeulle gustar máis finalmente a barbería que a perruquería, porque o seu cabelo non o tocou, pero o da cella chistoulle.

Podemos vender a foto para ilustrar a palabra culpable no dicionario.

Menos mal que so foi o pelo, e o pelo medra, non si?

(Si, si, agora dádelle para abaixo a ver como era onte a L.)

Da L

2011-12-01T21:20:00.003+01:00

Últimamente desenvolveu, ou descubriu un mundo novo a través do olfacto e pasa o día cheirando e dicindo a que ule:
- Mamá por que ules a allo?
- Porque acabo de comer unha torrada con allo.
- Ah, vale.

- Mamá por que ules mal? Tes que ducharte
- ... :-/

Tamén pasan momentos graciosos froito das súas combinacións de sílabas ó azar-
Mentres coloreaba un debuxo dunha foca veu onda a min moi leda e dixo:
- Mamá, a la foca le llamaré Fálica

Ou hai un rato, mentres imitaba á Z que estaba a escribir nun papel mentres ía dicindo en alto o que puña:
A Z: - La...
A L: ... co-pu-la-ción

Mentres iamos no coche me amosa os seus tenis, ós que lles cruzou os velcros:
- Mamá, mira o que fixen! Unha cruz!
- Si, é verdade :)
- Pois agora vou facer unha cemiteria.

Ou a famosa época dos por ques que ás veces chega a conclusións moi lóxicas.
Eu cortando cebola para facer o xantar
- L, sae de aquí que che van chorar os ollos coa cebola.
- Non, a min non me choran os ollos.
- Bueno, pois se non te choran... aiiii, a min pícanme moito!!!
- A min pícame o nariz... mamá, por que tes bágoas nos ollos?
- Porque me pican moito e entón me choran.
- Pois a min pícame o nariz e non me chora o nariz.

E así, cunha chea destas imos pasando cada día desta nena que se fai grande, porque hoxe hai tres anos que nos erguemos con todo nevado e cun bebé no colo. E xa é unha nena... non sei como pasou

Pensabamos celebrar o cumpreanos das dúas xuntas, pero onte a Z. pediu que fose cada unha un día distinto, cada unha no seu espacio,... así que hoxe improvisamos a primeira festa de cumpreanos só da L, e pasouno moi ben.
Pola mañá preparamos un biscoito de chocolate que é o que máis lle gusta

E pola tarde colocamos unhas banderolas, inflamos uns globos, chamamos a uns amigos, e tivemos unha festa, "a miña festa", non praba de repetir.
Non quixo soprar as candeas nin comer do seu biscoito, pero pasouno moi ben :)

Parabéns tartaroucha pequena!

23 novembro 2011

2011-11-23T15:32:00.004+01:00

Hoxe era a miña primeira vez. Tiña medo de non estar á altura. A miña "roupa vella" foi un éxito. :)

.........

Descubrín a roupa vella hai pouco. Primeiro oíra falar dela na casa dos avós Moucho, pero non nos daba tempo a comela nunca, estamos pouco tempo e hai que facer comidas especiais. Este ano probámola en Cangas cos restos do cocido da man da nai de Madro. É un manxar!!! (e ela seguro que unha boa cociñeira :) )

Nunca pensei que houbese un prato tan rico e tan sinxelo para aproveitar os restos de carne. O domingo fixemos cocido na casa, o luns repetimos cocido, onte arroz con verduriñas para descansar un pouco e hoxe por fin roupa vella co lacón que sobrou. Vos conto como o fixen eu, pero seguro que é moi mellorable xa que foi a miña primeira vez... aínda estou lambendo os bicos.

Cortar a carne en anacos pequeniños (eu paseina pola picadora un pouco, sen desfacela tanto como para facer croquetas) e reservala.
Pelar, cortar e fritir patacas en cubiños (que son como me gustan a min as patacas fritidas... e nesta casa sempre teñen que ser "alargadas", así que hoxe aproveitei)
Cortar cebola e pemento finiños e sofreir mentres se friten as patacas. Logo mesturar todo na mesma tixola e pasalo un rato. Eu boteille un vasiño de caldo para que non quedase tan seco, pero supoño que depende da carne que se bote, e sendo de lacón, aínda que parecía moi desalgado, puiden non botarlle sal ás patacas... polo demáis comida de deuses :)

Se non o coñeciades probade!

NOTA: Ups! Seica o cocido e a roupa vella son mérito do pai de Madro, non llo quitemos! :)

Fomos de (non) voda

2011-11-19T12:16:00.002+01:00

... e nos casaron :)

Grazas Antonias, Anna e Mar
Grazas ó que resta da apocalipse :)
Grazas ás bruxiñas e familia
Grazas á pandilla de exlugueses
Grazas amigos da facultade
Grazas calcetadoras compulsivas e familia

Un biquiño para os que non puidestes estar :)

6 novembro 2011

2011-11-06T23:33:00.002+01:00

Onte foi día de andar por fora. Hoxe tocaba día de estar dentro. E foi un día de dentro realmente bo.
Sen rifas, con papeis polo chan, recollendo, retirando xoguetes, facendo puzzles, colocando libros por cores, lendo banda deseñada (un cómic), sen rifas, escoitando xogos que reproducen a vida diaria e os medos e as solicitudes (un neno chora porque marcha o seu papá, o seu papá que lle di que non se preocupe que el nunca marcha traballar,...), tecendo, limpando, xogando, sen saír da casa e ... sen rifas. Agardo lembrar sempre este día :)

4 novembro 2011

2011-11-05T01:11:00.000+01:00

Hoxe foi un día longo, aínda non me afago á idea de que a resignación é a única salida. O bo do día: quen podería imaxinar que as "mariquitas" serían un éxito?

3 novembro 2011

2011-11-03T13:24:00.000+01:00

Os únicos intres nos que devezo porque medren axiña son cando tendo a roupa. Demasiadas prendas pequenas ata encher unha lavadora.

2 novembro 2011

2011-11-03T11:44:00.003+01:00

Estaba tentando escribir no meu caderno e me interrumpiu para me preguntar por un. Logo comezou a escribir, as súas primeiras propias frases.

(Este mes en habit abren o taboleiro do seu grupo de flickr para que quen queira as acompañe. Eu ando sen tempo, así que esta me pareceu unha boa maneira de aproveitalo. Veremos o que dá de si o mes)

Tasca do liño en Ínsua

2011-10-31T15:41:00.006+01:00

Alá fomos pasar o día, todo o sábado na festa organizada polas mulleres da Asociación San Bartolomeu de Ínsua. Pasámolo xenial e eu cada vez estou máis namorada destas tradicións de antes, do saber tradicional, do coñecemento do entorno e dos procesos manuais, e tamén da linguaxe que os acompaña. Anxo, un dos amigos cos que compartimos festa, suxeriu que podería saír un bo documental dalí, non do procesado do liño (que seica xa existe aínda que aquí non o coñezamos, á irmá de Tecelá llo puxeron nas súas clases de corte e confección en Lleida) senón de vivencias e de vocabulario, de etimoloxía das palabras... agora vos conto algo máis porque eu non me quedei máis ca cos nomes principais e para iso non sei se estarán ben.

O liño seméntase en abril e recóllese en xullo (nós collemos unha presada de sementes para ver de sementalo o ano que vén), logo métese no río por días e déixase secar, unha vez seco comeza o proceso que vimos o sábado en Ínsua, en Vilalba.

Primeiro rípase, as prantas secas pásanse por este peite xigante para quitarlle ás flores e quedar só cos talos de onde se saca a fibra para o fío.

Logo hai que quentalo, antes poñíase ó sol, agora seica o quentan no forno este día, ó estar quente hai que amazotalo, pasalo por este aparello que aplasta e trilla a pranta separando a casca que vai caendo ó chan e quedando só coa fibra máis suave. Tralo amazotado xa se lle quitou o máis gordo.

Logo, con esa fibra xa bastante suave táscase, sentadas nuns banquiños nos que hai colocada unha especie de quilla vaise fregando a fibra e as cascas máis finas van caendo quedando só o de maior calidade.

Logo peitéase, supoño que coa función de que a fibra quede máis "ahuecada" antes de pasar por fin ó fiado.

O fiado pode ser con fuso e roca, ou ben cunha roca de roda, na que as mulleres estaban a fiar la que tamén preparan dende o comezo ata a fin, das súas ovellas.

E de aí ó tear, e á roupa, o proceso completo.

O bo da festa, ademáis de vela foi poder probalo, ás cativas e máis ós dos amigos lles encantou, o P., con 4 aniños, ata fiou mellor ca súa nai segundo as mulleres da tasca :P

E á hora de xantar, sinto non poder poñer fotos porque me adiquei a comer, que rico todo: filloas, liscos, xamón cocido, chourizos e de postre cacho, o que noutros sitios chaman sopas, que a avoa Carme nos dixo onte que a síúa avoa facía moito polo Nadal e que eu non probara nunca e me pareceu delicioso: leite con pan e azucre, pero non só mesturado e quente, senón cocido todo na pota, co azucre lixeiramente caramelizado, o pan brando envolto nesa cobertura doce... mmmmm!!! E para rematar o mellor requeixo do mundo. Nin unha foto do xantar, adiqueime a comer :)

E logo de botar alí media mañá, enredar pola tarde vendo os postos de artesanía delas mesmas e doutros artesáns dos que tamén puidemos aprender cousas novas, como por exemplo a función deste utensilio do que non sei o nome, pero que se usaba na sega para protexer tres dedos da fouciña mentres o miñique e o polgar quedaban libres para termar da palla.

Ou ver traballar a un zoqueiro

A Z. segue namorada do traballo no torno coa madeira, foi directa cara alá en canto chegamos e botu alí a maior parte do día mirando cómo traballaba e logo xogando coas virutas. O torneiro agasalloulles cunha flor feita cuns restos e pintada de cores para cadanseu neno, e Cris escoitaba a conversa que tiñan xusto a continuación a Z e máis a A.:
- Eu quería unha - dicía a Z.
- Pero Z, se xa tés unha.
- Non! Unha flor non, unha máquina!

:) A min faime ilusión que lle gusten os oficios artesáns, aínda que imaxino que dentro duns anos xa non captarán así a súa atención.

E para rematar a festa mercamos unha madeixa de la, preparada, fiada e tinguida por elas.

E despedímonos coa queimada nun cabazo, celebrando o samaín cunha comitiva de bruxas e demáis espantos saíndo do cemiterio en fronte co campo da festa e contando contos xunto o alcol ardendo.

Só podo dicir que xa teño ganas de volver, coa mesma boa compaña, o vindeiro ano. Grazas amiguiños!

E un aplauso de admiración para esas supermulleres traballadoras e sabias, para que sigan celebrando e compartindo o seu saber con todos nós, aínda que non sexamos moitos o cento de persoas que estivemos por alí de ben seguro que o apreciamos.

Tartarouchadas

2011-10-18T15:18:00.003+02:00

Da Z.

A última vez que estivemos cos avós Moucho, a Z foi acompañar á avoa e pasaron polo cemiterio, e como xa sabe ler parou a ler as lápidas. Comezou co nome, os apelidos,... e cando chegou ós números se volveu cara a avoa Carme e lle dixo: e esto é o número de teléfono?

Da L.

O veciño estaba maliño, ela escoitouno e atacou cunha desas interminables roldas de preguntas:
- Que lle pasa ó veciño?
- Que está maliño
- E por que está maliño?
- Porque colleu unha enfermidade
- E por que colleu unha enfermidade?
- Porque... si...
- E que quería facer coa enfermidade?
- :D

Lavei as fundas dos coxíns do salón e estaban tendidas ó sol.
- Mamá, eses son os coxíns?
- Son
- E quen os desinflou?

(A foto da Z a fixo a L, saquei a cámara para fotografar os debuxos que a Z estaba a facer cun colar no chan e foi imposible, en canto ma viu ma arrincou das mans: "Eu quero facer fotos!!!!" E fixo :) )

Unhas zapatillas deportivas especiais

2011-10-12T22:05:00.005+02:00

Estaba pensando no título que poñerlle á entrada e ocorréronseme de súpeto os nomes que lles damos ás zapatillas deportivas, na miña casa son tenis (que obviamente virá de zapatillas para xogar ó deporte de raquetas), pero coñezo ademáis bambas, playeras, playeros, deportivas, deportivos,... por que variará tanto esta palabra segundo as zonas? Tendes unha resposta? E como se lles chama na vosa casa ou na vosa zona?

Bueno, ó que ía. Este é un dos meus tipos de calzado preferido, normalmente teño dous pares en uso, uns para "andar por casa", máis ben polos arredores, que me gustan menos, e outro par para "vestir", o que me gusta máis. Despois son intercambiables, pero sempre teño unhas zapatillas preferidas. Desta vez antes do verán me decatei de que os dous pares estaban a piques de morrer, aínda que as vises ben (será amor de propietaria, pero eu sempre as vexo ben :P) estaba aí na suela a temida "cámara de aire". Unha inveción do demo para gastar menos en goma e que en canto a suela se gaste un pouco teñas un burato por onde che entre a auga... igual a súa función non é esa, pero eu que uso as zapatillas de deporte para vestir e non para facer deporte é a función que máis lle vexo á famosa cámara de aire.

O caso é que por medo a quedar sen elas de cara ó outono e a chuvia (no que tamén me trabuquei porque o outono chegou no calendario, pero a chuvia non :( ) decidín aparcalas e coller as miñas vellas "gacelas". Vós tivestes unhas destas? O modelo gazelle de adidas me acompañou dende o bacharelato, non quero dicir que as fose mercando dende entón, de feito as conservo con máis aprecio porque penso que non as terei máis xa que hai tempo decidín non mercar máis cousas a esa marca. Sei que se seguen a fabricar, pero non sei a calidade que teñen agora, que imaxino que non será a mesma, o que si sei é que as miñas seguen en uso despois duns quince anos! Vale, teñen a lengüeta aberta pola metade, a goma está cuarteada nalgúns sitios, a suela está gastada, pero como non teñen cámara de aire senón unha especie de escuma de recheo non lles entra auga por abaixo (por arriba cálanse igual que o resto), pero iso son pequeneces nas que só se fixa miña nai, seguro :P.

Así que durante o verán, as mesmas zapatillas que calzaba antes de facer a selectividade (e posiblemente ese mesmo día), andiveron comigo.

O caso é que pensei cales serían as próximas que ía mercar, e unha boa opción que atopei foron as J'hayber, lembrádesvos? Vós non tivestes aquelas indestructibles? As primeiras en azul e branco e despois máis suavizadas en gris e branco? Agora segue a habelas, eses modelos e moitos outros porque tamén estes se adaptan ó mercado, claro, e ademáis son producidas en España, a min parecéronme unha boa opción, que vos parece a vós? Tendes algunha outra suxerencia?

Eso foi o primeiro que pensei , pero despois se me ocorreu que había que probar outra opción, antes de mercar algo novo, amañar algo vello: o zapateiro. Seguro que non é moi habitual que lles vaian con zapatillas deportivas, pero podía intentalo, non? Así que alí me fun á busca dunha zapatería, entrei, lle expliquei, o home dixo que o podía intentar, fixo unha proba na máquina por se non podía gastar na goma e me dixo que volvese nunha semana.

E efectivamente, unha semana despois tiña as miñas zapatillas listas para uns cantos quilómetros máis, coma novas :)

Un momento... estas zapatillas teñen algo raro...

Teñen tacón!!!! :DDD

Pois sabedes que? Que a min faime ilusión porque son as miñas primeiras zapatillas deportivas con tacón :D e me vou con elas postas tan contenta agardo que por uns aniños máis :)

Posibles futuras aficións

2011-10-06T22:55:00.004+02:00

Non vou mentir e vos direi que me satisface ver como as tartarouchas proban a facer as cousas que ven no día a día da súa nai.

A Z. aprendeu a calcetar, despois de intentalo moitas veces nos seus cinco aniños de vida de súpeto hai un par de semanas o intentou de novo e lel saiu! Se emocionou tanto ó descubrir que podía calcetar que dixo que quería facerlle un vestido á unha boneca (de todas esas que están sempre espidas dende o minuto un de recibilas). A emoción lle durou un par de días, epro foi un comezo, se cadra un día calquera o retoma e fai unha chaqueta para a súa nai, que non é quen de rematalas :P

Por se quedaba algún tipo de dúbida, a L tamén o tiña que intentar, cambiando as agullas de man unha e outra vez, dándolles voltas e máis voltas :)

(lembrades a chaqueta que ten posta? Si, talla... 3 meses?)

Pero o seu é máis probar coa fotografía: "Mamá, agora eu quero facer unhas fotos"

Só me dá mágoa non ter unha foto dela coa cámara... :)

Probar significa que pode ser que algo disto lles guste e algún día chegue a ser tamén a súa afición.

E tamén que pese a todas as cousas da súa educación que deixamos en mans doutras persoas e que non nos gustan, pese a todas as voltas que dan as cousas na miña cabeciña sabendo que todo o que vivan será parte importante (tamén) da súa vida adulta e que dende a entrada, e este ano aínda máis, a escola é a maior parte das horas que está esperta (a Z de momento), para min isto quere dicir que algo queda e pasa a ser algo aínda máis satisfactorio... ou consolador.

Bueno, veña, a quen de vós non lle faría ilusión? ;)

Para un Antón que está a piques de chegar

2011-09-29T22:14:00.004+02:00

Por fin rematei algo de calceta, nalgo máis dunha semana, pero tarde para entregala na reunión cos seus papás. De todas maneiras creo que lles fará máis ilusión se cabe recibila por correo, cando lle pedín o enderezo a seu pai quedou pensando e dixo: "bufff, facía anos que non escribía o enderezo apra que me enviasen algo" :)

A la a mercara hai anos con idea de facer calcetíns, é a calidade Kim de mondial, as cores son preciosas, a min encantábanme, pero xusto apara facer acetíns coido que non ía ben porque apenas resaltaban, quedaba algo semellante as mangas desta chaquetiña. O corpo encántame.

Agardo que as proporcións sexan axeitadas porque tiven que improvisar moito, tiña pouca la, non daba a mostra para o patrón e... bueno, quedou curriña.

Camisola vella -> Bolsa nova

2011-09-23T12:14:00.003+02:00

Entre as peticións de material para a escola (e non vou falar moito deste tema porque non quero comezar con queixas) o mércores desta semana nos enteramos de que necesitabamos unha bolsa para levar unhas zapatillas deportivas limpas, unha muda, xabrón e unha toalla pequena. Tiña que ser unha bolsa distinta da que leva coa merenda (e outras cousas das que tampouco vou falar) e hoxe xa tiña que usala, así que onte á 1 da mañá se me ocorreu facer unha aproveitando unha camisola vella.

Non hai fotos do antes porque tiña medo de non rematar a tempo, así que só me puxen a facela. Era unha vella camisola miña, recorteina de maneira que quedase máis ou menos recta e cosín todo ó redor. Aproveitei para facer os meus primeiros ollos a máquina, e ata intentei probar un prensatelas automático que trae a máquina nova no que se supón que introduces o tamaño e ela os fai todos igualiños... pero non fun quen nin de que comezara a facelo, igual non eran horas de probar estas cousas. o caso é que non sabía que fosen tan doados, agora me animarei a poñer botóns máis veces.

No fondo aproveitei un retallo de punto que tiña para tapar as letras da marca da camisola, que ademáis quedaban do revés, e cun anaco de fita bies que fixera para as mantiñas de "pinnic" como lles chama a Z, fixen as tiras.

E nesas estaba, cosendo o bies, cando espertou a L e nos fomos as dúas para a cama, así que non, non a rematei a tempo para hoxe, levou unha provisional pero así mentres eu remateina e fixenlle as fotiños.

Agora xa está lista para o resto do curso, e usamos cousas que tiñamos para facer algo que necesitabamos :)

Mamá, quero bañarme na bañeira!

2011-09-20T13:48:00.003+02:00

- Agora non, L
- É que eu me quero bañar na bañeira!
- Bueno, pero despois báñaste, vale?
- Pero eu quería bañarme agora!
- Pois agora non podemos.
...
...
...
(silencio)
...
...
...
- MAMÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁ! VÉN!!!! RÁPIDOOOO! - berra a Z

- Ahhhh! Que desastre! Pasa para a bañeira, anda!
- He, he

¬¬

:D

Internet é o que ten

2011-09-15T23:50:00.005+02:00

A verdade é que últimamente estou a levar desgustos con internet en xeral, tiven días de pensar mandalo todo á merda, de pensar que non pagaba a pena. A verdade é que tanto no blogue coma noutros sitios as cousas non sempre saen ben, sei que puiden facer sentir mal a xente aínda que non fose nin de lonxe esa a miña intención, pero o mal quedou feito e eu só podo pedir desculpas a todo o que se sentira ofendido ou danado por causa miña.

Pero logo pasan estas outras cousas e te decatas de que internet xa é unha parte máis da vida e, coma nas demáis, ás veces as cousas non saen coma unha cre, ás veces hai momentos difíciles e non todo son vantaxes, tamén hai inconvintes polos que cando pasas se sinten aínda máis amargos.
Pero pasan e, tamén coma nas demáis facetas da vida, cando vén un momento doce o saboreas tanto tanto que todo volve pagar a pena.

Desta vez as grazas van especialmente para Anna por meter moita emoción e sorrisos nunha caixiña tan pequena.

Tamén para outra persoa que non desvelarei ;) e para todos e todas as que sodes virtuais e vos facedes reais ou que sendo reais estades lonxe pero preto (como as que van ós aquelarres). Grazas a todos polos sorrisos e polos momentos doces, por facer que isto, como o resto das cousas na vida, tamén siga valendo a pena :)

Para os meses que están por vir

2011-09-12T15:44:00.002+02:00

Vina e quedei mirando para ela. E a persoa que estaba xunto a ela e que me coñece ben ma deu.

Aínda non sei se funciona na nosa cociña, agardo que si e que poidamos usala para pasar o inverno tomando infusións quentiñas nunha teteira tan curriña.

Tarefas

2011-09-07T10:01:00.002+02:00

As vacacións foron tan vacacións... deume rabia que o que fixen nada máis chegar fóra poñerme tarefas, facer unha listiña nun papel de cousas que tiña que facer antes de rematar agosto.

- Limpar e escoller 3 meses de fotos.
- Rematar as mangas do xersei que teño comezado dende febreiro.
- Comezar a colcha para a L.
- Preparar unhas fotos que teño pendentes para enviar.

Todas tarefas máis alá do cotián, máis alá do que realmente son tarefas. É dicir, púxenme deberes para facer as cousas que me gustan. E sobra dicir que de todas elas só cumplín dúas.

En parte coido que eu debería ser da clase de persoas que fan un proxecto de cada vez, e ata que está rematado non se comeza outro, pero non son quen, porque non sempre teño ganas de facer o mesmo: non sempre me apetece andar a fozar nas fotos, nin tecer, nin coser, nin respostar correos, nin pensar en como mellorar unha asociación, ... comezo tantas cousas que ó final me atopo metida nun vórtice do que non sei por onde saír.

Non sei se isto é o normal, se non lle pasa ó resto dos mortais e é só un fallo meu, se forma parte da miña desorganización persoal, pero ler esta entrada de Alfanhui14 me fixo consolar un pouco.

O problema agora é que todo o que teño comezado me parece importante rematalo e todo canto antes, así que necesito un plan, un plan que funcione, que me permita rematar todos os proxectos que levo comezados cunha orde lóxica, pero aínda non atopei a resposta e de momento non saquei moitas conclusións salvo que non quero ter moitos frontes abertos a un tempo e que non me gusta que se convirtan en obrigas.

Persoas organizadas do mundo: cales son os vosos segredos? Compartídelos?

Da finde

2011-09-06T09:45:00.003+02:00

Ás veces é difícil volver da fin de semana...

... e ás veces é MOI difícil

E ademáis volvemos sen outro dente, xa dicía eu que ía caer noutro sitio diferente: Un na nosa casa, outro na casa de Rita e Madro, outro na casa da avoa Olga e outro na casa dos avós Moucho. Totalmente desdentada :)

Trenzas

2011-09-03T10:32:00.001+02:00

Érguese unha mañá e o primeiro que di é que quere o vestido branco, o segundo que quere unhas trenzas.

A súa nai nunca xogou a peitear bonecas nin quixo ser perruqueira cando era pequena, e caro lle custa facer as trenzas no seu pelo liso, e entón ten diante a unha nena de 2 anos e medio co pelo finísimo e rizado que está decidida a levar unhas trenzas si ou si.

E era verdade, agardou pacientemente unha eternidade para unha trenza e outra para a seguinte e o resultado nos deixa cun sorriso ás dúas.

E entón vela coas trenzas e te decatas do grande que está :)

A volta das vacacións

2011-09-02T09:01:00.000+02:00

Ir de vacacións no medio do verán ten consecuencias:

- A horta semella unha selva, esta era á volta a nosa fraga de leitugas:

- os cabaciños que xa non eran "iños"

- as xudías que case eran fabas

- os pementos de Padrón que non nos atrevemos a comer e non sabemos se conservalos para usar como guindillas...

- as nosas primeiras cenorias normais!!! O Moucho estaba radiante cando a sacou e a viu tan feitiña, e non como as que se nos deran sempre, pequenas, gordas e con dúas ou tres puntas

- os primeiros tomates da temporada... a alguén máis lle pasa que empeza a ter tomates a estas alturas do verán? Non se supón que no verán é cando se comen tomates? Pois coido que aquí se comen no outono... se non chega o frío e as prantas collen mildeu e alá vai todo.

- un dos cactos (unha suculenta en realidade) fagocitada por unha árbore de flores preciosa

- e unha gata famenta de aloumiños que decide ir miañar ó teu carón na cama xusto dez minutiños despois de deitarte e alá sobre ás 6 da mañá por se tés ganas xa de erguerte e facerlle uns arrumacos e que pasa o día colocándose nos lugares máis próximos á man posibles.

E esas son algunhas das cousas que pasan por aquí cando se decide marchar de vacacións no medio do verán... alo menos desta vez non saltou o limitador ó día seguinte de marchar... ou bueno, en realidade si, pero os veciños evitaron unha (outra) catástrofe co conxelador.

Esquecíame do dente!

2011-08-29T01:48:00.002+02:00

O terceiro, ese que abaneaba no camping... caeu, claro!! Foi mentres estabamos en Cangas.

Como moi ben observou ela: "caeume un na nosa casa, outro na casa da avoa Olga e agora este na casa de Rita e Madro".

Bueno, tomeime a licencia de cambiar os lugares polas casas, pero é ben certo que cada un lle caeu nun lugar diferente, e aposto a que o cuarto, o compañeiro deste último tamén o vai facer nun sitio novo, por non romper o costume :)

Crónica (fotográfica) das vacacións · Parte III

2011-08-25T21:14:00.003+02:00

E chegamos o seguinte destino, a "nosa" praia!!!

Esta vez de hotel, cunha piscina para nós sós a calquera hora (agás tres "rapazas" portuguesas, como as chamaba a Z., duns 80 anos que pola mañá ían ler nas tumbonas á sombra) e cunha vista imperfeta e preciosa igualmente.

E o día na nosa querida praia, ogallá poidamos ir algúns días cada ano a ver o solpor nela, a ver caras coñecidas e buscar lorchos, caranguexos, ermitaños, cabaliños de mar, sardiñiñas e bebés sargos, mágoa que a cámara non foi á praia polo día e non hai fotos da fauna agás algunha estrela.

Puxen moi grandes os meus pés hinchados pola calor, non? E logo por que non puxen máis grande unha das paisaxes? Pois para recordar a miña dediña miñique, porque uns intres despois desa foto e correndo da man da L. a xunto da Z. e daquel neno a devolver todas as capturas ó mar... batín cunha rocha e a miña dediña quedou mirando para o outro lado... que rompeu, vaia.

Ó día seguinte o meu pé tiña este aspecto (e non sei por que saiu a foto tan desenfocada, pero esa sombra no meu pé esquerdo non é unha sombra... co pequena que é esa deda e hai que ver o que amola!)

Así e todo puidemos ir de mercadiños, descubrir un bo sitio onde xantar en Cambados e pasar uns días co avó Tito con actividades na piscina incluídas

E para rematar tivemos tempo de ir Á Coruña e atopar un restaurante con pasta fresca antes de ir á Casa das Ciencias, foi unha mágoa que só puideramos ir a Z. e máis eu ó planetario, eu tiña ganas de ver a sesión de verán onde explican o ceo e ademáis aínda había perséidas, pero só era para máis vellos de 10 anos, así que aínda temos que agardar. Fugaz non estivo mal, e de calquera xeito coido que por aquí só cos poliños xa nos abondaba :)

Cundiron as vacacións... mágoa que remataran!

Crónica (fotográfica) das vacacións · Parte II

2011-08-19T00:04:00.005+02:00

A ver se adiviñades cal foi o paraíso onde fomos parar?

Si! O paraíso das gaivotas! (e un pouco noso tamén, veña :P) As Illas Cíes.

É precioso, e tamén é espectacular a adaptación das gaivotas ó medio: ós campistas. Pero coma en ningures. Normalmente as ves na praia achegarse cando a xente vai marchando a limpar a area... aquí a mediodía ~~axexan~~ agardan pacientemente a que acabes de xantar achegándose a 20 centímetros se é preciso para coller un anaco da comida. Ou á noitiña velas pasear entre as tendas picoteando as bolsas dos campistas á busca de provisións.
Fixemos un experimento o primeiro día ó chegar porque sen tempo máis que a poñer as tendas nos fomos directos á praia comendo unha mazá... alguén suxeriu deixala nun poste da entrada da praia á ida e ver se aínda estaba á volta e levala co resto do noso lixo, pero despois decidimos levala connosco e rematamos facendo un experimento que durou aproximadamente medio minuto: a tía Rita sentou na area e puxo o corazón da mazá xunto dela, un pouco máis alá de onde chegaba o seu brazo. Antes de que se decatase xa había unha gaivota xunto dela, só recuou un par de pasos cando Rita volveu estirar o brazo onda a mazá, pero ó ver que non a recollía de novo tardou segundos en collela e levala voando. Coido que puidemos poñela aínda máis preto, ou facer o experimento simplemente levantando a man co corazón da mazá nela, e a terían collido igual. Impresionante. Podedes ver arriba unha foto.

A verdade é que se nos esquecemos do feito de que as hai en todos lados (como chegaron a Madrid as gaivotas?) e de que son moitas, que non se nos fai un animal exótico, dá gusto velas así, na súa casa, as colonias pousadas polo día na lagoa ou as nais chamando polas crías (xa ben criadas) no alto dun penedo...

E as paisaxes son impresionantes, semellan esas postais de lugares moito máis lonxanos nos que apetece mergullarse a ver o que hai polo fondo... para a vindeira ocasión haberá que pensar en levar snorkel... e neopreno, que as augas caribeñas aínda non son :) (e eu irei á busca dunhas lentes de contacto para gozar da vista).

De momento só vimos os peixes e os caranguexos dende a pasarela e tamén observamos como subía e baixaba a marea e que forza leva a auga cando está a subir ou baixar... non parece cando estás a pasar o día na praia. Ás nenas lles encantou.

Bueno, iso e todo o demáis: as tendas, a area no chan do camping, as lanternas de noite, a cháchara, a praia, as pedras, as cunchas, o camping gas dos veciños de atrás... "Mamá, ti querías ter unha cociña pequeniña como a deles para poder facer comida de verdade, a que si? Que sorte teñen, verdade?" :D

A Z. estivo un pouco nerviosa controlando "O barco do ratiño Pérez" (si, vimos a película, por iso sabemos que ten un barco) e estaba alí, pretiño do camping agardando,...

... e tiña as súas razóns...

:D Quedou graciosa, va que si? Todo o día andaba co dente así. :)

Pasámolo moi ben, a verdade, pero sorte que puidemos ver todas as tendas de campaña do mercado expostas no camping por se un día decidimos investir nunha na que nos collan uns colchóns inflables e que se poida levar o coche cargado ata a entrada, que as nosas costas se resinten durmindo nas esterillas coa nosa idade... ou nós pensabamos que era pola idade, ata que unha das irmás maiores de Madro nos dixo que eles cando ían de montaña con tenda e nenos levaban unha manta desas que se levan no coche para poñer debaixo dos sacos. E nada máis. (Sabela, vós durmistes en China nun tren con camas ríxidas tamén, como se fai?) Bueno, a dicir verdade o peor foi o primeiro día, eu penso que despois o corpo se acaba afacendo.

Como sexa, nós gozámolo igual, e se non fose que chovía nos daba mágoa marchar... así que teremos que voltar.

Aínda nos queda a terceira parte (nunca 15 días se vos fixeron tan longos, va que non?), se non queredes ver máis fotos aburridas de vacacións que non son vosas podedes voltar cando remate ;)

NOTA: gústame esta maneira de poñer as fotos nos mosaicos, podo poñer moitas fotos sen que parezan tantísimas (nesta entrada hai 24) e ademáis contan moi ben a historia sen palabras, non vos parece? Pero sospeito que tardan moito máis en cargar no blogue, é así? Tardades máis en ver as fotos así nos mosaicos ou cando van soltas? Se é así igual podo indagar máis para mellorar... ou poñer menos fotos :D

Crónica (fotográfica) das vacacións · Parte I

2011-08-17T11:10:00.004+02:00

Estivemos uns días de vacacións polas Rías Baixas, non deixa de ser preto, pero hai que ver o que fai cambiar as rotinas e os lugares, verdade? Para nós foron unhas verdadeiras vacacións, desconectando de todo o que temos entre mans habitualmente e pasándoo tan ben que xa nos esqueciamos de volver ;)

Quedades avisados de que hai moitas fotos, pero son incapaz de escoller.

Que diferente é ás veces só...
...camiñarmos por rúas que non son as habituais

...ou pasear con outros cans por outros montes...

... ou só pasar o tempo nunha casa diferente á túa (e envexar a luz que teñen na súa casa a tía Rita e Madro)...

... e por suposto, ir á praia! E incluso que sexa visitando a alguén que hai moito que non vemos e que ten unha casa de luxo con porta directamente ó paraíso...

... e doutro paraíso vos amoso máis na segunda parte, queredes?

A volta ó mundo en xullo

2011-07-29T11:19:00.001+02:00

Este mes foi moi entretido no grupo La Vuelta al Mundo , tivemos unha busca do tesouro!

Intentei atopar todos os meus tesouros no mesmo lugar, e eran 12, non o conseguín por un, pero non estivo mal, aquí vos deixo os meus tesouros.

1. Un campanario

 
2. Sinais con nomes de rúas

 
3. Unha ponte

 
4. Un bico

 
5. Unha porta de cor
 
6. A fachada dunha tenda

 
7. Unha verxa

 
8. Un hidrante

 
9. Unha moza descoñecida (roubado)

 
10. Unha caixa de correo

 
11. Letras no chan

 
12. Unha vespa

De case todas tiña máis opcións, pero non tiven ocasión de poñelas, xa aparecerá esa ocasión. E repetín as reixas, por suposto, pero me quedo con esta selección.
Aínda non sei o que nos agarda o mes de agosto, pero seguirei facendo fotos.
Aproveitade cada raíño de sol para gardar para o inverno, que este ano non andamos moi sobrados e boa falla nos van facer.

Para unha nena que quere ser un neno

2011-07-24T17:26:00.004+02:00

Convidáronnos a un cumpreanos no último momento, eu apenas coñecía á nena, pero sei que quere ser un neno, e que o día que a vin na súa casa estaba a xogar con "cochiños", eses coches pequenos que meus irmáns carretaban a todos lados de pequenos (e que os facían "chocados" meténdoos debaixo do canapé para que se abollasen :) ) así que me lembrei desta cousiña que vira hai tempo.

Como vedes imaxinación ningunha, pero un par de horas pola noite, con cousiñas que había pola casa e un agasallo único para o cumpreanos. Usar o que tés para facer o que necesitas :)
Non tivemos oportunidade de probar se cabían os coches porque aquí non hai moitas fans deles, pero coido que si, así que ogallá teña uso pola cumpreaneira.

Estaba no certo

2011-07-17T20:03:00.004+02:00

A caída dos dentes marcou unha nova etapa, vexo escapar a primeira nena que coñecín para dar paso a unha segunda que irá pouco a pouco moldeándose, cada vez máis completa ata ser adulta, pasiño a pasiño.
Coido que as veces pensamos que os pequenos están tan lonxe de ser os adultos que algún día serán que pensamos que non son momentos tan importantes, pero estou certa de que se lle preguntamos a calquera nai ou pai con fillos xa adultos son quen de dicirche algunha faceta da súa personalidade que estaba aí xa dende ben pequeno... será que cando son adultos si vemos esas partes "adultas" de cando eran pequenos? Ou será que sempre os veremos coma nenos? Un pouquiño de cada, non? Porque a maternidade estanos chea de dualidades :)

E niso estamos, vendo cambios e intentando modelar, facendo entender a nosa maneira de pensar, as cousas que para nós son importantes nos nosos pequenos, sabendo que a nosa participación na súa vida será importante, pero só unha máis no mundo que as rodea... porque non nos enganemos, os cambios non sempre nos gustan.
Non nos gusta cando chega un día a casa realmente afectada porque lle gustaría ter moitos zapatos bonitos, novos e de todas as cores, como as nenas do cole, e custa facerlle entender a unha nena namorada das francesitas de moda que a rodean, que non está ben ter moitos zapatos que non se necesitan e que non cumplen distintas funcións, que se malgastan os cartos, os materiais, todo o que hai polo camiño e só para estar "bonitos" un par de días. Pero hai que atopar solucións intermedias e cambiar as lonas e as zocas que usabamos antes todo o verán por un par de francesitas (coa punta prateada, e brancas porque non había rosa) ó seu gusto e que non saen dos seus pés, día si e día tamén. Que sexan francesitas ou botas de montar é o de menos, o importante e o difícil é facerlle entender o consumismo que temos ó redor e do que moitas veces é difícil escapar.
Ou que apenas fale galego, nin sequera connosco, que lle preguntes e te decates de que ela nin sequera os diferencia (o que é bo porque sabes que é realmente bilingüe), pero que saiba que o castelán lle gusta porque é o que falan todos :( e temas que realmente acabe morrendo o galego nas nosas bocas.
Ou a indignación e as carreiras arriba polas escaleiras nos enfados que lle doen adentro...

Pero hai outros cambios que nos gustan, claro: escoitala falar de ir ás casas dos amigos ou convidalos á súa casa SEGUIDO e pensar en todas as veces que nos dixeron aquelo de que estaba moi enmadrada, que o ía pasar moi mal para separarse de nós, que tiña que socializar... e cando lles chega o momento, e sempre chega, sabemos que fixemos as cousas "non tan mal".
E entón chega ese momento no que realmente ves que pasa unha etapa e un día ves que ó marchar de casa de algún dos seus amigos ou amigas cambiou a eterna e irremediable discusión de levar emprestado un xoguete que non é seu por... quedarse a durmir.

Aí a está, a seguinte etapa da súa nenez chegou.

Por sorte, as cousas van cambiando ós poucos para darnos tempo a nos afacer así que a mesma que pide por durmir na casa dos seus amigos non durme soa todas as noites (a nosa vida nocturna case é máis activa que a diurna, pola mañá cada día é unha sorpresa, nunca sabes en que cama te erguerás nin con que compaña :) )
E aínda nos saca no medio dunha comida familiar á busca de elefantes polo monte arredor do restaurante

E se divirte indo ó parque a enredar nas randeeiras

E nos sorprende un día, despois de dicirlle que un pétalo enganchado nunha espiga semellaba a mota onde viven os "quien", apañando moitas "motas" para chegar a casa e sorprendernos con este artiluxio, intentando escoitar os homiños que viven dentro e enfadándose cando lle respostas que ti si escoitas a un músico tocando a gaita e ó señor alcalde "coa imaxinación".
- Coa imaxinación non!!! De verdade!! Eu quero escoitalos de verdade!

E aquí estamos, indo, medrando :)

A colcha. Fin!!!

2011-07-08T11:04:00.002+02:00

O que estabades agardando! Por fin rematadiña e colocada na súa cama!

:))))
Quedou taaaan bonita, estou tan fachendosa do que fun quen de facer eu soíña (bies e todo :P) que non puiden evitar poñer este tostón de entradas coa evolución da colcha, pero prometo non facelo máis (X dedos cruzados).
Por certo que no libro á colcha aínda lle quedaba un paso máis, atar con fíos en cada esquina e cada medio dos lados dos cadrados e tamén nos centros, e ata mercamos un "precioso" fío rosa (por suposto) para facelo, pero convencín á Z. para agardar ata o inverno porque me gusta tanto así que me daba mágoa poñerlle os fíos... a ver se pode quedar, por se acaso non vou usar os fíos noutra cousa de momento.

A ver se adiviñades o seguinte que teño en mente facer agora...
Non, a colcha da L é o segundo que teño en mente facer agora, teas e cores seleccionadas e un modelo distinto do mesmo libro.

O primeiro que quero facer é unha especie de faldón para tapar ese somier pelado co colchón envolto en plástico que hai debaixo! :D

A colcha. Fase 4

2011-07-07T11:13:00.000+02:00

Comezamos por facer o bocadillo: traseira+recheo+dianteira

Seguimos poñendo moooooooitos imperdibles

E como imos comezara acolchar dende o centro enrollamos os dous lados da colcha para que sexa manexable na máquina.

E alá imos, mudámonos, máquina e todo á mesa do salón e...

Tachán!

A traseira quedou torcida un case nada pero non sei se haberá algún truco para colocalas perfetas antes de poñer os alfinetes...

E unha vez recortados os sobrantes só queda poñer a fita bies todo ó redor.

Vedes as teas dos estoxos? :)

Aix! Non queda nada eh? ;)

A colcha. Fase 3

2011-07-06T11:23:00.000+02:00

A fase 3 da colcha consistía en facer a traseira. Usei un retallo que marcara tempo atrás e que resultou perfeto: 10 metros de tea duns 80 cm de ancho e unhas tiras de tea amarelas coas que unín a outra.
Unha vez falaba con Tía Rita de que o bo de comezar a facer algo é que sen decatarte tes a casa ben provista, e creo que iso me gusta especialmente, ir collendo teas con idea de facer algo concreto e que me quede un retallo ou porque me parecen bonitas e que lles podo dar bo uso e atopar que cando quero facer algo teño na estantería cousas que poden valer.

Ademáis decidín poñerlle unha capa máis de recheo, e como a boata é de 1,50 de ancho primeiro tiven que unirlle un anaco para chegar ós 2,10 e ter preparado o paso seguinte.

Efectivamente como pensaba manexar cantidades de tea tan grandes é bastante incómodo, pero vaise facendo. Seguramente tamén porque teño unha máquina de coser nova, a anterior (ou anteriores máis ben) servíronme de moito, animáronme a usar unha máquina sen medo e sen medo tamén a non usala nunca máis, estragáronse varias veces pero as cubriu a garantía, pero agora unha delas (a da Avoa Olga) estaba xa metida na caixa agardando por un amaño e a outra comezaba a dar sinais de que o necesitaba tamén e cando fun preguntar resultou que custaba tanto amañala como mercala nova e que sabía que se ía volver estragar ó pouco, así que decidín investir algo máis e (agardo) ter unha máquina boa. De momento a diferencia é enorme, pero coido que iso non sería moi difícil vindo dunha Lervia do Lidl, non?

Xa está todo listo para a fase 4.

A colcha. Fase 2

2011-07-05T15:03:00.002+02:00

Lembrádesvos das fases que vos describín que tiña que facer para rematar a colcha da Z?
Pois isto é en imaxes a fase número 2:

(aviso importante: esta entrada contén seguramente un número excesivo de fotos, non podo evitalo :P)

A volta ó mundo en xuño

2011-07-02T11:21:00.003+02:00

Textos era o tema deste mes. Dificilísimo: difícil escoller o texto, escollr o tipo de letra, a cor, a colocación... houbo tres, non me convence ningunha, pero aí están (e acabo de decatarme de que cada unha está nunha lingua distinta, é o que ten ser plurilingüe :-P)

Aínda non se publicou a entrada con todos os participantes no blogue Casi en serio, será hoxe, igual que o tema para o vindeiro mes... a ver que toca.

Comedeiro

2011-06-30T10:00:00.003+02:00

Levamos un par de anos con intentos intermitentes de facer un comedeiro para paxaros afora... puidemos poñernos a construir un en serio para que o alpiste non saia voando, ou se molle coa chuvia,... pero en troques diso poñiamos un cacharriño endeble en calquera parte en fronte da fiestra para poder ver os paxariños, e tamén nos faltaba poñer pousadoiros preto del para poder velos ben e facerlles fotiños... Non conseguimos nada, non vimos nunca un paxaro comendo deles, supoño que porque non os mantivemos o tempo necesario.

Esta semana a Z volveu poñer esta vez unha caixa dos monecos chea de grans na mesa que temos fora, e non vimos nada, pero coa calor que fixo a finde e os baños descubrimos...

... que o seu comedeiro era o noso compostador :)

Só vimos pardais, non sei se haberá algún máis que entre a comer alí, a mágoa é que non se ve dende a casa porque imaxino que nio inverno, coa calorciña que hai dentro estará aínda máis concurrido. Igual podemos mudalo de sitio :)

Benvido, verán

2011-06-28T00:17:00.003+02:00

Agardabamos que chegase o verán e poder poñer os vestidos, e os pantalóns "de manga curto", como lles chama a L. extrapolando das que chama polo seu nome "mangas curtas" das camisolas.

Tiñamos moitas ganas, e por fin rematou o cole e chegou o San Xoán para celebrar, con pantalóns curtos ese mesmo día... ata que nos achegamos á festa e tivemos que mandar ó papá Moucho de volta a casa a por polares, pantalóns longos e roupa de inverno que xa retiraramos dos armarios, que frío!!! Saín da casa pensando que sería unha esaxerada levando roupa de abrigo se estabamos no verán e ademáis ía haber lume coa fogueira... pero o verán non se decatou de que xa chegara e a fogueira quentou pouco tempo e tarde... sorte dos abrigos.

Pero o caso é que as nenas o pasaron xenial pola tarde,

e logo xa entrando na noite o pasamos ben tamén os máis grandiños e por suposto logo veu o lume, para atraernos a todos, para xuntarnos, para queimar desexos, para quentarnos, para celebrar que temos todo un verán por diante.

E seica o verán se animou a vir ó ver o lume, porque por fin puxemos as sandalias e os vestidos e estreamos a temporada de baños á calor do sol...

Así que benvido señor verán, estabámolo agardando.

(e si, iso que vedes é a colcha, falta tan pouquiño :))) )

Consolando (me)

2011-06-13T15:09:00.003+02:00

O outro día estabamos a piques de nos deitar cando chegou o papá Moucho. Subiu ó cuarto onde estabamos coa cerimonia dos pixamas e eu non puiden evitar contarllo:

- Perdín o meu lunar :(

Mentres lle explicaba como o perdera nun accidente facendo algo estúpido conscientemente a lea na que as pequenas andaban metidas desapareceu sen decatarme.
Incríble como se lle pode ter aprecio a unha simple marca, verdade? Bueno, ou non tan simple, no mesmo sitio que a tiña eu a avoa Olga e máis a L. teñen tamén o mesmo lunar...

O caso é que cando me quixen dar conta a Z. me miraba con bágoas nos ollos e atopeina intentando consolarme:

- Mami, pero eu tampouco teño ese lunar, e ademáis eu quería ter o pelo coma ti e non o teño o teño, téñoo así,... non pasa nada

Eu non chorara, nin fixera demasiado énfase na importancia do lunar, pero ela captouno perfectamente, decatouse de seguido de que era algo importante para min e non quería que estivese triste.

- Z. estou triste porque era unha marca que tiven dende que nacín, porque me facía sentir ben compartila coa avoa e a vou botar de menos, pero se me pasará, non te preocupes, hoxe estou triste, mañá estarei un pouco menos triste, despois un pouco menos e cando me dea conta xa só me lembrarei del de cando en vez. Ás veces nos sentimos tristes, pero hai que darlle tempo para que se pase.
Grazas.
:)

Ás veces faltan momentos nos que ter conversas de adultos sen a presencia das pequenas, pero se cadra esta non era unha delas, porque dela aprendemos todos, porque as súas pequenas tristuras que intentamos tapar con "non pasa nada", igual que a Z. o repetiu comigo, para elas son importantes, é certo que non pasa nada, pero todos temos dereito a sentirnos mal, aínda que se acabe pasando...

Vedes que grande está? Esa empatía... con algo tan sutil... :)

... e 36!

2011-06-09T08:43:00.000+02:00

Por fin!!! Este foi o último cadriño dos 36 que fixen finalmente para a colcha da Z. Nótase que é o último, sobre todo se os miras todos xuntos, porque ten menos teas que os demáis, podíame a impaciencia :)
Algún anaco mercado, restos doutros proxectos, un retallo que nos deu a avoa Carme, outros da avoa Olga, o resto dun vello coxín e a tea da bandoleira que me fixo a avoa Marilde e na que levei á Z. primeiro e despois á L. Ese é o último cadriño da colcha.
O derradeiro dos 36.

Cando comecei a colcha a verdade non pensei en nada, me dicía que me levaría moito tempo, pero só vía o traballo de facer os cadriños, e canto máis me achegaba ó final máis ganas tiña de chegar. Ademáis tivo dous finais, xa vos dixera que non tiña moi claro se facela de 5x6 ou de 6x6 porque non me facía á idea do tamaño, pero cando cheguei ó cadro número 30 me decatei de que o mellor era facela máis grande, os cadriños miden 35x35 cm e as camas que temos son de 105cm, así que só sobrarían uns 35 cm de cada lado ó facela de 5x6… non quería recoñecelo, pero tiña que ser máis grande. O bo foi que tiña tantas ganas de chegar ó novo final que fixen os cadriños que quedaban nun tris.

Cando a comecei non pensei máis que en facer os cadriños, é agora que cheguei ó final que me decatei de que este non é o verdadeiro final, en realidade é o final da fase 1: facer 36 cadriños.

Agora sei que me quedan por diante unhas cantas fases, a saber:

Fase 2: recorte de cadriños a 35x35 + 1 cm de marxes para costuras, unión dos cadros en filas, planchado de costuras, unión das filas en colunas, planchado de costuras.

Fase 3: Preparar parte traseira (aínda non sei nin a tea que utilizarei)

Fase 4: Facer o bocadillo (noutros mundos lle chaman sandwich ;) ) de traseira, recheo (decidín poñer unha capa máis de boata porque co acolchado cada centímetro que leva o recheo se queda en nada) e cadriños e hilvanar ou poñer (e polo tanto mercar antes) imperdibles e acolchar de novo pasando coa máquina polas costuras dos cadrados (e me poño nerviosa só de pensar en manexar semellante cantidade de tea… bufff, a ver que pasa)

Fase 5: colocar bies (e mercala ou fabricala antes, oh, non, fabricala?) no borde e rematar a man (e isto de rematar á man unha colcha cun perímetro de 8,40 m non o convirto noutra fase máis para que pareza que falta menos)

FIN

Tendo en conta todo isto e que xa levo un mes pensando en comezar o da L. creo que rematarei esta dentro dun par de séculos.

Pero como isto é moi aburrido, imos ver outra cousa, mentres eu matinaba todo isto co meu montón de cadriños diante a L., atrás miña, estaba así :)

Pero unha vez coloquei os cadriños no chan… comezou a diversión!

Coido que vai ser un dos lugares preferidos de Olivia cando estea rematada

Esta foto é horrorosa, pero me gusta igual porque están a L, os caracois, Oli debaixo da estantería, a guitarra e case case collen os cadriños

Si, filla, si, a tola da túa nai volve estar subida no alto da silla coa cámara :P

Xa vos contarei se algún día acabo e non rompo antes un brazo caendo dunha silla plegable en equilibrio inestable :P

A volta ó Mundo en maio

2011-06-02T10:05:00.005+02:00

Este mes tiña que ser de cor laranxa, podedes seguir a outros participantes na entrada de Casi en serio, e isto foi o que eu compartín co grupo:

Para este mes trátase de escribir textos nas fotos... non me inspira moito, pero veremos se sae algo.

Estrea

2011-05-31T09:10:00.002+02:00

O sábado pasamos unha tarde xenial, diferente, divertida e de estrea... fomos escalar!!!

A min parecíame que á Z. lle ía gustar e uns amigos se prestaron a facernos a estrea nunha parede que pasaron a preparar todo o inverno para que os cativos puideran pasalo ben :)

Catuxa aprendeunos que para asegurar o arnés úsase un nó que se chama oito

e que para que nos agarre ben ten que estar ben "peiteado"

Tamén que nos pes se poñen uns gatos, aínda que o nome completo é "pes de gato" e que o que asegura e queda abaixo ten a corda amarrada nun gri-gri, ó que todo o mundo chama "grilo". E que é moi importante a seguridade, así que ben provistos de casco, ben atados e ben asegurados os pequenos se dispuxeron a escalar.

A Z. levaba moitas ganas, pero dixo que subía de segunda (entre o medo, os nervios e a emoción), primeiro subiu un dos porfesionáis e puido observalo e despois xa foi ela toda disposta.

Foi moi ben a cousa ata que se decatou de que tiña que baixar, e a pesar de que xa llo explicaran antes de chegar arriba e xa o practicara, non as tiña todas consigo de que aquelo non se viñese abaixo, así que o Jaime tivo que ila rescatar :)

Despois se animou a L., subiu pouquiño pero sen medo ningún, non hai fotos porque quería que quedara pretiño, pero acabou axiña porque se desequilibrou e non deu posto a man para apoiarse na parede, así que caeu contra o brazo e se asustou… cando a collín xa ría e dicía que quería volver subir .

A Z animouse a subir de novo e esta vez xa lle perdeu o medo á baixada, camiñou de lado pola parede, deu saltiños como lle vira facer a un dos pequenos expertos… e se ten tempo creo que bota o día enteiro subindo e baixando, grazas que tiñamos preto uns gatiños pequenos que ir visitar para poder marchar dalí sen reproches.

Houbo un par de incentivos extra para perder definitivamente o pouco medo que houbera:

Un foi o lagarto Pepe, que toda a tarde nos observou dende o alto e o que a Z quería subir ver.

e o outro foi…

(foto de Jaime)

ver subir a mamá!! (si, a min tamén me fixeron estrearme, e menos mal que había pedriñas preparadas para que subiran os nenos, glubs, :D)

Pero os que de verdade daba gusto ver eran os expertos

Grazas amiguiños! Que ben o pasamos! :)))

Inspiración

2011-05-24T12:51:00.004+02:00

Ás veces chega sen saber moi ben como

Colles uns recortes da boata de recheo e miras se poden xuntarse, e xa que estás buscas retallos e os coses enriba sen pensalo moito, sen coidar moito do resultado...

Podería ser un pousavasos, ou un trapo para coller as cousas quentes do forno (aínda que sospeito que para iso debería ter máis recheo).
O caso é que non sei moi ben o que é, pero me gusta :)

As cereixas

2011-05-23T00:35:00.002+02:00

Estaban tan bonitas porque o avó José Luis as colleu e o Moucho e máis eu...
... as lavamos

... as secamos

... e as separamos por grao de madurez en dúas caixas

E con ese ferriño que vedes, que nos fabricou o avó José Luis nun momentiño, ó chegar á nosa casa desosamos unha das caixas para facer marmelada (e gardamos os osos para facer un saquiño deses de sementes para dar calor)

O único é que a marmelada non saíu moi ben desta vez, e máis ben quedou un xarope de cereixas? cereixas en almibar?

Coido que mañá abrirei de novo os botes e os cociñarei un pouco máis, a ver se así endulzamos un pouco o día...

Momentos e pensamentos

2011-05-18T10:00:00.001+02:00

Pasamos a finde repartidos entre os avós, un pouquiño con cada un, e aínda nos cundiu o tempo.

Tráiovos unhas fotos do tempo cos avós Moucho e máis tamén algunha historia. Sempre imos ver as hortas, que clases de tomates plantaron, onde puxeron os pementos, canto máis rápido medran as cousas que na nosa zona…

Na visita desta finde houbo un detalle que me chamou a atención: no chan da horta había unha chea de atados de trapos de cores, aínda limpiños. Preguntei por eles e a avoa Carme me dixo que tiña na casa moita roupa vella que non valía para nada, así que a colleu e fixo estes… ai, non lemrbo como os chamou! para tornar a auga cando regan na horta… aproveitados e tan bonitos! Sorprendeume que estiveran tan limpiños, supoño que aínda non lles deu moito uso.

Despois demos un paseíño e esta vez, despois de tantos anos, entramos á que foi a casa da avoa Carme cando era pequena… agora está abandonada e dá mágoa vela, imaxino o que ten que doerlle a ela: o chan carcomido, todo cheo de po, as mantas vellas comidas polos ratos, un atisbo do que algún día foi. Contounos que a habitación da entrada, xunto á cociña era a mellor da casa, onde se puña a alguén cando estaba enfermo, onde ía o médico, canto lle parecía daquela e hoxe que pouca cousa lle parece… se nin tan sequera o avó debía caber erguido ós pés da cama!
Non tiven ocasión de facer fotos alí, pero quedei coas ganas, dáme mágoa que non sexa eu a que teña recordos daquel lugar noutros tempos, dá tantas ganas de saber como foi a vida alí, que había naquelas paredes (unhas de pedra, con xaneliñas entre os cuartos, outras de madeira,…), a que ulía, o frío que facía no inverno e a calor do verán (faría calor no verán) que habería antes de que a tía Gloria gardase de todo dentro daqueles mobles?

Eu non puiden facer fotos dos tesouros daquela casa, pero a Z. atopou un tesouro de seu: ó carón da porta do balcón, onde nos achegamos a ver as vacas a pacer nun prado veciño, había unha lagartiña patas para arriba. Pensamos que estaba morta e seca como aquela que temos na nosa casa metida na súa caixiña, pero cando a fomos coller, moveuse e nos deu un susto de morte! A pobre estaba parapléxica, non movía apenas as patiñas de atrás, nin perdeu a súa coliña ante o noso perigo, a avoa meteuna nunha lata e a Z. custodiouna todo o camiño andando cara casa de novo, cando normalmente vai seguido dicindo que está cansa e que non pode máis esta vez non abriu a boca). Ó primeiro non se atrevía a tocala, despois comezoua facerlle aloumiños, buscoulle bechiños apra comer, lle puxo unha folla de leituga molladiña por se tiña sede, e a sacou da lata intentando que se recuperase das súas patiñas, durante un día enteiro a coidou con esmero, e cando (temendo que lle morrera nun accidente con algunha das gatas ou simplemente porque xa non podía máis) lle advertimos que era mellor deixala libre non tivo problema en pousala nun lugar axeitado, despedirse e pedir atoparnos con outra o máis axiña posible para poder tela pretiño... coma se as lagartiñas fosen coma esta "mansa".

Á L. a lagartiña non lle fixo gracia ningunha, non lle disgustaba tampouco, lle era indiferente. Son tan diferentes... á Z. calquera animaliño lle parece adorable, lle dan ganas de collelo, ante cada can que vemos pola rúa ten que preguntar como se chama e se se pode tocar (moi importante aprenderlles ós namorados dos animáis que hai que preguntar sempre antes de tocar e que se non hai a quen preguntarlle non se pode tocar, a Z. teno xa automatizado), a L. en troques non ten ningún interese polos animáis, non sei se isto cambiará pero coido que é parte do seu carácter, e é algo que me pilla desprevenida, igual é unha observación parva, pero é que na Z. foi tan normal que lle gustasen, igual que a min, que non sei porque pero non se me ocorrera nunca que a un fillo ou unha filla miña podían non gustarlles, pero si, seica si pode pasar. Temos unha L. seria, observadora, un paso por diante do que se agarda dela: comendo os chicles "que pican" antes de que a irmá os probase sequera, dándose ela soa na randeeira, o outro día faltáronlle unhas 10 pezas para facer un puzzle de 63, eu estaba cos ollos coma pratos e cando lle quedaban unhas poucas dixo: "xa non quero máis, estou cansa"... sen máis :) E ela si que foi cansa todo o camiño, pedindo ir de colo en colo e de cabaliño en cabaliño.

E non teño máis que contar... bueno, si, que nos enchemos a comer cereixas. Boísimas!!!

(En canto poida vos conto que é ese ferriño que hai enriba da caixa e por que semellan perfetas ;) )

Feliz Día das nosas letras

2011-05-17T11:53:00.001+02:00

5 anos 4 meses e 4 días

2011-05-04T22:52:00.004+02:00

Cando a Z. cumpriu os 5 anos xa andaba nerviosa a mover un dos seus dentiños de abaixo que, efectivamente, semellaba que quería comezar a abanear, xa vira que a outros amigos selle caían os dentes e estaba desexando que lle chegara a ela o momento, incluso sen saber da existencia do Rato Pérez. Tres meses despois o movemento era tal que todos pensabamos que calquera deses días sería o día.

Xa hai un mes que todos viamos caer "hoxe" ese dente ou o veciño, e así cada día, incluso houbo un momento en que sen querelo se me viñan ideas á cabeza de como podería caer ese dente... que impacientes somos os maiores. A Z. tiña unhas ganas enormes de que lle caese, e aínda así apenas o movía polo medo a que lle sangrase ou lle doese moito. Xa lle asomaba un bo cacho do dente novo por atrás, debería caerlle, eu insistíalle en que o movese un pouquiño cada día, sen mancarse, só xogando con el, coa lingua ou amosándolle a alguén como se lle movía, pero a ela non lle facía moita gracia. Está a pasar unha época de pánico ó sangue e xusto hai pouco a unha compañeira do cole lle caeu un dente na clase " e lle sangrou moito, mamá, a min vaime sangrar moito?". Pobre.
Hai algo máis dunha semana, nun deses hoxes que pensabamos que a caída do dente era inminente decidimos retratalos como vedes enriba, e mais facer unha bolsiña porque a Z. veu preocupada onda min dende o andar de abaixo mentres eu estaba a coser enriba: "Mami, pero e se o Ratiño Pérez non atopa o dente debaixo da almofada? E se cae? E se non sabe en que sitio está? Porque a almofada é moi grande e o ratiño é moi pequeno... " Entón lembreime de que a amiga Cris G. lle fixera unha bolsiña a súa A. para que non se perdera baixo a almofada, así que llo dixen á Z e foi correndo coller unha das teas que estivera recortando dos mostrarios un pouco antes: "Pois esta, fai unha bolsiña con esta". E fixémola, á segunda, iso si, a primeira era moi axeitada para o tamaño do dente, epro meter os dedos dentro para collelo era tarefa imposible incluso para a Z. ou para o Ratiño Pérez. Escolleu un fío entre uns que tiñamos a man e a deixamos no cabeceiro da cama agardando o momento de lle caer o dente. "E se me cae pola noite e non me entero? E se non o podo poñer debaixo da almofada o Ratiño non vén?"

E hoxe, ocorréuseme facer de novo un bocadillo dos de verdade, con pan do que hai que ripar por se hoxe se atrevía a comelo de novo... e para a miña sorpresa non puxo pega ningunha. Fomos ó parque e, iso si, eu vía que o bocadillo lle ía durar un par de eternidades, e de súpeto, veu correndo onda min, cos ollos moi abertos e o dente na man, contenta, nerviosa, emocionada, sen saber se abrir ou pechar a boca, sugando o pouco sangue que brotou.
Gustoume tanto que pasara así, que o vivise ela soa, pero ben acompañada, que fose no parque, que todo o mundo a felicitase, que ela se sentise orgullosa, que se pasease o resto da tarde co dente na man amosándollo a todo o mundo, que vencese os seus medos, que quixera chamar ó papá para contarllo (e despois ó chegar á casa o resto de familiares e amigos :D)... e entón pensei que este era un cambio importante, últimamente medrou, a xente o nota e non fan máis que dicírnolo, e non só medrou por fóra, tamén por dentro, realmente o é, coido que é o momento no que deixa definitivamente de ser a miña bebé, chega a outra etapa e eu me sinto tan ben de que o cambio fose así... ogallá todos os momentos de cambio importantes da vida (e non fago máis que pensar nun con tantas semellanzas e do que tan poucas veces nos sentimos orgullosas as mulleres, para non variar) os poida vivir igual de ben, con tanta ilusión, tan emocionada, tan acompañada, tan valente... :)

(o chegar á casa lle propuxen facer unha foto co seu novo sorriso, lle dixen que mellor iamos fóra que había máis luz, pero a primeira foto que tirei tiña un dos parámetros sen axustar, saiu escura e llo dixen, para esta segunda ela cambiou de lugar e me dixo: "Mamá, aquí hai mellor luz, non ves? Faima aquí." e tiña que facer "esta foto aí" porque ademáis acababa de facerme ver que o aprende comigo)

Hoxe me sinto máis orgullosa se cabe e me emociono coa miña nena, que neste día é aínda máis "grande".

A ver que lle trae o Ratiño Pérez... :)

Un par de saias rápidas

2011-05-03T10:00:00.000+02:00

Antes de marchar de vacacións a Z. pediu poñer unha saia, temos algúns vestidos pero ela quería unha saia, e ademáis a min me parecen máis usables, se vai frío cuns leotardos ou mallas e se vai calor sen nada e cambias a parte de arriba de manga longa ou xersei a manga curta... bueno, iso e que a Z. non acaba de asumir que os vestidos non hai que quitalos enteiros coma os pantalóns para ir ó baño, así que sempre é mellor baixar unha saia que espirse enteira.

E xusto esa fin de semana estivemos cos avós Moucho e a avoa carme nos deu algunha tea (preciosa) e algún retallo que tiña pola casa xunto a unha chea de panos de man de tea que estaban sen usar e ós que lles daremos bo uso :) Entre elas estaba unha saba dun tamaño estraño: demasiado pequena para unha cama incluso de 80 e demasiado grande para un berce, a verdade é que a procedencia da saba era un misterio. Ó primeiro resistíase a amosarma porque dicía que non valía para nada con esa cor tan fea, pero a min me encantou nada máis vela, "laranxa butano"... a verdade é que a saba era bastante curiosa porque ten uns cantos aniños e non é unha cor moi habitual para a roupa de cama por aquel entón.

Bueno, o caso é que aproveitei a saba para facer unha saia sinxeliña, un rectángulo de tea e outro pequeniño para a goma da cintura, aínda así, por querer aforrar traballos cometín un pequeno erro e a goma quedou algo froua, pero agora xa o parendín para a próxima: non todos os atallos son posibles ;)

Foi tan rápido e tan gratificante que enseguida me puxen a facer outra para a L., que despois de dous anos sen querer poñer uns leotardos nunca e non poder usar os vestidos que tiñamos, agora é prácticamente o único que quere vestir. Ía facela coa mesma tea (isto de ter teas na casa é un perigo) pero por sorte a Z. me avisou enseguida: "Non quero que sexa igual que a miña!". Así que escollín outra tea da que tiña en cantidade e me lembrei da market skirt. Eu non puxen os petos por impaciente, teño que confesalo, pero me encanta igualmente e é moi rápida de facer.

Quixen facer as fotos antes de que quedasen enzoufadas en chocolate, terra e outras cantas historias máis.

Pero inevitablemente as saias deixaron de ser as protagonistas :)

e despois fómolas estrear ó parque, xa estaban retratadas, a pasalo ben e mancharse moito ;)

(e agora un secretiño: sempre quero facer fotos das cousas colgadas nas perchas, pero na nosa casa non hai un só sitio onde colgalas! Algunha vez o fixen nunha cadeira, outra vez no alto dunha porta... e o outro día non sei cómo saiume isto para poder colgar as dúas :D

Un anaco de cinta bies dun caixón e atado no que había preto, sen pensalo e improvisado totalmente saiume bastante ben... pero creo que seguirei facendo as fotos da roupa estirada sobre unha cama sen facer, que aínda é máis rápido :D)

De celebracións

2011-05-02T10:40:00.001+02:00

A semana pasada hubo dúas celebracións:

- O cumpreanos do papá Moucho

Parabéns!!!

Fixemos unhas tarta que probaramos unha vez na casa da avoa Olga e resultou ser un exitazo, ata a Z. a comeu e dixo que quería unha así para o seu cumpreanos… a ver se non cambia de idea deica aló.

- E o día da nai
O certo é que o día da nai non foi unha celebración moi especial, pero despois dun sábado tormentoso ter un domingo tranquilo as tres xuntas se goza o triple.
A Z. fixo este colar (imaxino que coma a metade dos nenos do país) no cole e chegou o venres querendo amosarmo sen que o soubese a profe "porque hai que abrilo o domingo. Pero facemos unha cousa: abrímolo agora para que vexas o bonito que é, e te sorprendes un pouco, e o volvemos gardar, así o domingo podes abrilo de novo e te sorprendes moito, vale?" Vale :)

Tamén fixo estas fotos porque estaba eu moi guapa co colar seica, así que hoxe púxeno de novo, porque o día da nai é tódo-los días, non? :)

O chal

2011-04-25T13:31:00.003+02:00

Remateino pouco despois de comezalo, a la con esas agullas gordas axudaron a que fose un proxecto rápido, dos que me gustan. Lévoo usando xa todo o inverno na casa, e por aquí comeza a ser agora o momento de poñelo por fóra á última hora da tarde antes de voltar para a casa do parque.

A verdade é que algo polo que nunca me gustou a primavera foi pola variación da temperatura da mañá ó mediodía, non sei se volo dixen algunha vez xa, pero eu lembro baixar a clase ás 9 da mañá toda enmantada, enchoupándo o cabelo coa néboa, e voltar subindo a costa cara a casa a pleno sol do mediodía suando e sen poder quitar máis roupa por non ter onde levala... agora a cousa cambiou e igual por iso me gusta máis a primavera.

E a colcha vai paseniño pero vai, teño xa quince cadriños feitos, máis ou menos a metade (aínda non sei se será de 5x6 cadros ou de 6x6, non me fago á idea do tamaño sen vela posta na cama...) e queda taaaan bonita :)

E iso que a foto non é moi boa, pero a fixen onte ás presas e foi o que saiu, cando estea rematada farei unha sesión de fotos á colcha en condicións, para que saia tan guapa como é.

Pero a miña cabeza non é unha cabeza, é un cú inquedo, xa ando pensando en facerlle outra colcha á L.,... entre outras cousas, e do que teño a medio facer mellor non vos falo, vale? Queda mellor amosalo cando está rematado e non ir amosando os progresos ínfimos durante meses e meses :P

De volta do paraíso

2011-04-19T09:13:00.005+02:00

Unha semana de verán en abril, na praia, con amigos e de maneira inesperada, o único malo é que xa rematou... pero temos as pilas cargadas de sol e de mar, de risas e paseos, e de boa compaña :)

Praias case para nos sós e un verdadeiro verán, aproveitando a praia ata preto das nove da noite… e en abril se goza disto o dobre.

Tamén houbo tempo para parques, por suposto, sempre hai que probalos ;)

Aproveitamos para visitar o famoso Parque dos sentidos de Marín inaugurado hai pouco e do que tanto escoitamos falar últimamente. A verdade é que é especial, por ser un parque grande, cheo de vexetación xa instaurada e non eses arboliños-pau que vemos normalmente, aproveitando a pendente do terreo para facer xogos para os pequenos, e con algúns fóra do habitual, con espacios de descanso para os maiores mesturados con outros que imaxino cheos do rebumbio dos pequenos. A verdade é que nos gustou moito, a única pega é que algunhas cousas están aínda por rematar (poucas, o parque é totalmente usable) só agardo que teña o mantemento que necesita para seguir estando igual de ben por moito tempo.

E o pasamos ben con paseíños con xeado incluído ó anoitecer

ou polo monte á mañá, de paseo coas cadeliñas

(foto de Rita)

ou dentro da casa, que quedou ben chula despois da mudanza

e puzzles, e ping-pong, e xogos de mesa, e amorodos con nata e comidiñas ricas, e gofres caseiros con chocolate!!

Todo grazas á boa compaña… repetiremos :)

Unha tarta especial

2011-04-05T12:19:00.003+02:00

O outro día comemos peixe, e as Tartarouchas quixeron rillar nunhas cenorias mentres se acababa de facer o xantar e a Z. apareceu despois do xantar mentres o papá Moucho e máis eu rematabamos con isto:

- Mira mamá, é unha tarta para alguén que cumpre dous anos

Medianas

2011-03-24T00:22:00.002+01:00

Hoxe pola mañá, despois de vestir á L comezou a contrariarse e a repetir unha e outra vez que ela quería as medianas, que as que tiña non eran as medianas, e que quería as medianas, e despois de preguntarlle o que quería que fosen medianas e explicarlle que non a entendia, que non sabía o que quería, prometo que tardei preto de dez repeticións da palabra medianas en preguntarlle á Z.: pero que quere? Ti sabes o que quere?

"As medias, mamá, quere poñer unhas medias."

Gústame telas as dúas na casa, a pesares do 50% do tempo entre berros e pelexas, gústame ese outro 50% de xogos e complicidade.

A semana do moucho

2011-03-22T10:00:00.000+01:00

Avisoume o Carolo de que esta é a semana do moucho no ano do moucho en Galicia, así que non podiamos deixar de contárvolo, non?

Igual podedes botar unha man, botade un ollo por se acaso.

Chegou a primavera!

2011-03-21T15:18:00.005+01:00

O venres vimos a primeira bolboreta do ano, amareliña, pero non hai foto, chegou o sol de cheo quentando os días pero non o aire fresco que segue a soprar… pero nós seguimos na casa agardando a que desaparezan os últimos signos de que a nosa varicela segue a ser contaxiosa.

E que se fai cando chega o sol e non se pode saír da casa?

Pois mover mobles de sitio

darse moitos baños de "pos máxicos"

recibir amigos cos que pasar unhas noites entretidas

que nos visiten os avós Moucho e máis a tía Lu e Alejandro e veñan cargados de aloumiños para aliviar os picores da Z., unha noite de descanso para o papá Moucho e a mamá Tartaruga, e comida, moita comida rica :)

e aproveitar para ir pouquiño a pouco avanzando nos proxectos entre mans:

3 cadros máis para a colcha (e xa van 9)

3 hexágonos máis para esta mantiña (comezada hai dous anos e que me propuxen non deixar aparcada de novo)

4 voltas do xersei Turméric que a este ritmo rematarei o ano que vén, pouco a pouco :)

e ler contos, ver pelis, facer aloumiños, darse máis baños, facer máis aloumiños, enredar, debuxar, facer filas de animáis,…

as picores xa marcharon, só foron dous días máis fortes, pero agora toca agardar a que sequen os grans e poidamos volver sair ó mundo exterior… e a que lle toque á L, supoño.

Grúas por Xapón

2011-03-16T12:30:00.003+01:00

Estamos na casa hoxe co que semella ser o comezo da varicela na Z. así que temos tempo e ganas de facer as nosas grúas por Xapón.

A pola colcha!

2011-03-15T09:58:00.004+01:00

Hai moito tempo que o patchwork me chamou a atención, gústanme os traballos que vexo pola rede aproveitando retallos ou os máis elaborados combinando teas de colecións específicas que se venden xa combinadas listas para facer un proxecto completo; incluso hai un tempo tratei de comezar un sampler e seguir os tutoriais para facer os cadros máis famosos: o xardín da avoa, o prato de Dresden,... pero non fun quen de seguir, demasiada minuciosidade para facer de 5 en 5 minutos, cortar tantas pezas tan pequeniñas e cun tamaño determinado (entendín tamén porque usan cutters e táboas e regras de medir, facelo marcando as teas é moito máis traballoso) tendo en conta as medidas das costuras,... non está mal, pero non é para min agora, que aproveito cinco minutiños libres para sentarme a darlle dous segundos ó pedal da máquina de coser.

Pero agora a cousa cambiou, un dos meus agasallos de cumpreanos foi este libro que quería dende había tempo, o Patchwork Style de Suzuko Koseki.

Encantoume. Moito máis do que pensaba, moito máis do que vía nas vistas previas do libro... e namoreime dunha colcha (ou dúas).

Os proxectos deste libro son de patchwork de estilo moderno, todos feitos á máquina e feitos para min :) E como estou namorada desa colcha me puxen a facela sen pensalo. Puxen os retallos todos e roupas vellas preto da máquina e alá vou cortando e cosendo segundo vou, nada de medir e calcular, ó chou.

A miña variedade de teas non é tan grande, nin as gamas de cores tan próximas como para poder facer un proxecto así de grande coas teas todas combinadas, e aínda así me encanta como está a quedar. E me gusta moito tamén o pracer de sentarte un rato e rematar un cadrado dos que forman a colcha, é algo semellante ás mantiñas de ganchillo, e aínda que nas outras o feito de ter miles de cadrados e non ter unha colcha me molesta porque aínda falta todo por unir, nesta (debe ser porque todo se fai coa máquina, ou porque aínda non cheguei aló) non me molesta nada, ó contrario.

… retallos mercados ainda sen usar, restos doutros proxectos que semellaban inaproveitables, mostrarios de teas agasallos da avoa e máis de anavilat, camisas do avó,… todo vale, reutilizando.

Lera algures que nos quilts tradicionais americanos o centro do log cabin se facía de cor vermella simbolizando o corazón da casa… gustoume, e pensando en que a colcha vaia parar á futura cama da Z. pensei que sería unha boa idea que o centro fose de cor rosa, lle gustaría e ó mesmo tempo non é demasiado avidente por se dentro duns anos le pasa coma a min e aborrece o rosa (eu sigo confiando en que lle vai pasar… :D)

Fun facendo as fotos con contagotas, hai fotos de tres cadrados cando pensei poñelo aquí, pero xa hai tres máis feitos… claro que non son nada pensando nos trinta que teño que facer para que teña tamaño para unha cama individual, e igual teño que facela aínda máis grande porque as nosas son de 105… se cadra, cando a remate é o momento xusto para que a Z. se nos independice da cama… ou da casa, vai ti saber :D

E mentres ó redor da máquina hai unha explosión de retallos

… e o número de cadrados vai medrando…

Estame gustando tanto que xa se me ocorreu un deses negocios do feito a man que son sempre os que me veñen á cabeza: coser mantiñas ou colchas coas prendas queridas da xente, o mandil da avoa, a camisa do avó, aquel vestido de verán que trae lembranzas especiais, ou a blusa coa que te coñecín… será porque eu lle collo apego ás cousas que me encanta a idea… se cadra, se consigo rematar esta, se o resultado me gusta, e logro sacar tempo dalgures… igual me animo.

Mentres tanto sigo cosendo

Traducidos

2011-03-10T22:48:00.002+01:00

Dende hai unhas semanas cambiei o tradutor do blogue, antes tiña o Google moi discreto porque, a verdade, non valía para nada.

Agora grazas os rapaces de Opentrad temos na coluna da dereita uns enlaces para ler o blogue (nunha especie de) castelán, ingles e portugués... non deixa de ser unha tradución automática, pero igual pode axudar a algún ou algunha dos que pasades por aquí e só entendedes as fotos :)... aínda que igual preferides seguir sen entender máis nada, entón non o usedes ou lédeo en galego, que ten a súa gracia aínda sen entendelo, va que si? ;)

Entroido

2011-03-09T22:38:00.002+01:00

Este ano o entroido celebrámolo ós poucos, primeiro a fin de semana antes estivemos en casa cos avós Moucho e a avoa Tartaruga, os primeiros trouxeron uns desfraces de abella de agasallo e a segunda trouxo unha bolsa de desfraces vellos de cando meus irmáns e máis eu eramos pequenos… así comezou o entroido.

As abellas

Unha especie de ratiña fachendosa

A osa panda con máis estilo

A maquillaxe foi case enteiramente cousa das tartarouchas, ás que lles encanta pintarse coas tres cores que temos na casa sempre que teñen ocasión… e que pensades que facía a L con esta cara tan concentrada?

Xa vedes que mellorou a súa maquillaxe dende as fotos anteriores… e que pode estar facendo entón? Pois isto

Entroido para todos! :D

Esta foi a primeira parte, a segunda foi o entroido na escola. A Z. o pasou moi ben, pero eu teño que dicilo: ODIO estes desfraces feitos de bolsas de plástico. Sei que dan a posibilidade a todo o mundo de mercar os materiais, e de facelos, porque son baratos e manexables, pero durante a tarde que botamos facendo o noso eu non paraba de pensar a de traballo que levaba e o mal aproveitado que ía estar, unha tarde facéndoo e unha tarde usándoo e despois para o lixo, porque os materiais tampouco aguantan máis… e vistes os desfraces de cando eu era nena? Aínda valen para utilizar moitos anos despois. O de oso panda mo fixo a miña avoa Marilde para cando tiña dous aniños, así que botade contas… e á Z. lle queda perfecto (así vos facedes unha idea do fenómena que era eu de "pequena" :D)

E para o lixo non só o noso senón todos os demáis desfraces de infantil… 70 desfraces para o lixo tras unha tarde de uso :(

Bueno, e a unha, que é rariña, tamén lle molesta que manden unha circular pedindo colaboración para levar os postres típicos do entroido e que acabe cun: "por favor mandádeos envoltos en papel aluminio ou bolsas, que os nenos esquecen as friameiras" :( Isto se chama fomentar a conciencia ecolóxica. Porque se esquecen os recipientes ben poderán recollelos o seguinte día que vaian a escola, penso eu, ou tamén levan abrigos desbotables por se os esquecen?

E xa feito o desafogo imos facer como que nada disto aconteceu e imos falar felizmente dos desfraces de tartas e pasteleiros que levaban todas e todos,

do orixinais que eran e o guapas que estaban, e o ben que o pasou a Z. decorándoo na casa, improvisando cunhas arandelas de cores para os buratos das follas que tiñamos e quedaron xenial

e dos gorros xeniais que se traballaron as mestras cos nenos e nenas na clase

Eu quería rematar o entroido paseando polas rúas e empapándome do ambiente, dos desfraces e do día grande do entroido… pero non houbo quen quixera acompañarme, así que mellor rematamos cunahs boas orellas e a receita da avoa Carme, tan boas que ata a Z. as comeu e que duraron triscantes coma o primeiro día case unha semana (si, eran moitas)

ORELLAS DE ENTROIDO

- 500 g. de fariña

- 2 ovos

- 75 g. de manteiga

- 0.4 dl de aceite

- 1/2 copa de anís ou ron

- 0.5 dl. de leite

- unha pisca de sal

Facer un volcán na fariña mesturada co sal e botar alí os ovos (sen bater), a manteiga branda pero non quente, e o resto dos ingredientes (a avoa Carme utiliza o mesmo copiño para todos e bota a mesma medida para os tres). Mesturar primeiro cunha culler de madeira e cando estea todo mesturado pasalo á mesa e amasar coma para facer o pan. Despois deixar repousar a masa unha hora ou así.

Repartir a masa en dúas bolas e de cada unha facer unhas 15 boliñas (para que vos fagades unha idea do tamaño, pero non é necesario facelo así), ir estirando a masa co rodillo e fritir cada orella en aceite de oliva ben quente volta e volta sen que se queimen.

Depois botarlles azucar moído por arriba aínda en quente… e a comer!!!

Pero que digo, como imos rematar así o entroido? Por aquí remátase queimando o Meco, así que aló vai o entroido.

ata o ano que vén!

A volta ó mundo en febreiro

2011-03-07T09:45:00.004+01:00

Este mes no grupo de La Vuelta al Mundo o tema era desenfoques, deu moito traballiño entre os participantes do grupo, pero finalmente quedaron cousas ben xeitosas.

A min este tema me gustou especialmente, non sei se terá que ver con que o meu mundo é así sen as miñas gafas e as imaxes desenfocadas non se me fan completamente desagradables, por suposto me gusta ver ben, pero non se me fai raro ver unha imaxe desenfocada (a pesar do efecto inevitable e inconsciente de pechar un chisco os ollos para intentar enfocar, :D A vós tamén vos pasa?)

Tiven un par de tardes a principios de mes nas que tiven que ir ó centro facer recados e fun soa, así que me permitín facer moitas moitas fotos e carguei as pilas e a confianza en min coa miña cámara para o resto do mes :) Non sempre saen fotos bonitas e cando quedas contenta co que fas... pois iso, quedas contenta :)

Esta foi a miña participación este mes:

Podedes seguir a cadea de participantes no blogue de Jackie, coma sempre.

O tema de marzo será globos, nada que ver, animádesvos?

L

2011-03-05T13:51:00.001+01:00

Fíxose grande, tiven pensada tantas veces una entrada do L-nario e tantas veces se me quedou sen escribir que a súa maneira de falar xa cambiou moito, xa non lle chama tuto ó columpio, e desta aínda me lembro, outras moitas quedaron polo camiño :(

Pero aínda estou a tempo de contarvos o que di agora:

Houbo una temporada, hai cousa dun mes ou algo máis, que comezóu tatexar, ás veces atascábase na mesma sílaba repetíndoa durante un minuto seguido, que difícil é agardar con calma e darlle tempo a que remate o que ten que dicir! Uns días máis e outros menos, non o facía máis en ningunha situación determinada, pero si que había momentos no mesmo día en que era esaxerado… así como veu volveu marchar, non sei se aparecerá de novo, pero de momento foise o tatexo.

O que hai agora mais característico na sua maneira de falar é o darle a volta ás sílabas, e así:

- matú: mamut

- méquido: médico

- camalelo: caramelo

- motatitos: tomatitos (si, xa chegou o -ito tamén á nosa pequena)

- velá: levar

- camalado: calamardo

- cusuliti: hello kitty

As últimas incorporacións grazas á irmá, claro.

É máis doceira que a Z, o que para a nai lambona que teñen é un alivio porque semella que hai máis excusas para facer doces… aínda que o único que coma sexan as masas (niso débese parecer á nai :P)

Séguelle a encantar poñer gorros, e tivemos uns días atrás, cando fomos mercar un novo gorro para a piscina para a Z e tivemos que mercar outro para a L, en que pasou días con el posto a todas horas, do dereito ou do revés, porque todo "o poño eu!!!"

Ata houbo intentos cunhas gafas de mergullarse vellas que andan pola casa dende hai tempo… así é como aprenden os cativos: a irmá pon as gafas para ir ó cursiño na piscina e ela copia, aínda que cando imos á piscina non as queira e sexa para andar na casa

Últimamente o que máis escoito é que cambiou moito, que lle cambiou a cara, que está grande, que xa semella una nena… e debe ser certo aínda que nós non o apreciemos de estar con ela todas as horas do día.

Pero que se fixo grande si o sabemos, que xa comezamos coas perrenchas de nena grande.

Non sei se lembrades que a fináis do verán pasara una temporada xa praticando, pedindo moitas veces para facer pis. Despois veu o frío, os cueiros de tea lle quedaban pequenos e eu tiña que mercar cobertores novos, e como cada vez que quería facer pis quería quitalos e para poñelos de novo tiña que estar deitada e non quería, ademáis tiñamos un problema coa caca, porque no váter lle daba medo, así que para iso si quería o cueiro, e aínda non tiña a situación controlada de todo, así que para ir no coche tamén o tiñamos que poner, ou cando se quedaba durmida… o caso é que eu pensei que tiña moitas trazas de deixalo axiña, e non me compensaba buscar a estas alturas otro modelo de cueiro de tea que se axeitase á nova situación, así que nos pasamos ós de desbotar… e deixou de pedir. En canto puxemos os cueiros desbotables deixou de pedir para faces pis. Eu pensei que o fastidiara eu, e lembrei o que pasara coa Z, a Z comezou cos cueiros de tea máis grande que a L, cuns 9 meses ou así, e usounos ata o ano e medio, entón nos pasou algo semellante: necesitabamos cueiros novos e eu pensei que xa nos quedaría pouco de cueiro, ilusa de min, aínda cría que ós dous anos os nenos e as nenas automáticamente deixaban os cueiros, e botamos usando cueiros desbotables ata os 3 anos e 4 meses, pouco despois de que nacera a L. Lembreime daquelo e pensei: vólveme pasar o mesmo, cámbiome ós cueiros desbotables e agora vou botar case dous anos máis enchendo o lixo de cueiros… pero esta vez non. Hai máis dun mes que a L volveu pedir quitar os cueiros, quería braguiña, como a irmá. Durante os dous primeiros días, en pleno inverno, case quedo sen roupa limpa, seguía sen querer cueiro, pero eu non sabía se podería seguir así se non controlaba nada ou tería que mercar roupa ou volverlle poñer cueiros porque non me daba tempo a lavar e secar… pero entón ó terceiro día comezou a anticipar cando ir ó baño, e así seguíu, prácticamente sen ningún pis máis agás os primeiros días, ata hoxe. Ademáis non quixo durmir con cueiro de noite cando levaba unha semana sen mexar de día, así que non llo puxemos, forrei a cama por se acaso e efectivamente e metade da noite espertou chorando porque mexara, volveu pedir o cueiro para durmir á noite seguinte, pero pasou un mes e eu me decatei de que cando era eu a que lle cambiaba o cueiro pola mañá estaba sempre seco, entón lle preguntei ó Moucho e me dixo o mesmo, que lle parecía que non volvera mexar de noite, e probamos e levamos dúas semanas sen usar un só cueiro máis, nin día nin noite, máis dun ano de diferencia coa Z. Non sei se é hereditario en parte, se inflúe o feito dos cueiros desbotables, se non, o que está claro é que cada nena é diferente e hai que tratala así, coma unha persoa diferente.

Así que vai ser certo, que se nos fai grande, a nosa pequena :)

E despois dos días grises...

2011-02-28T15:35:00.003+01:00

... tiña que saír o sol :)

E xa case vemos chegar a primavera, vós védela?

Nós vimos abrirse o primeiro narciso da temporada

vimos florecer as prímulas

enchemos un xarrón con mimosas no noso salón

polo extractor da cociña escoitamos os rechouchíos dos paxaros e os vemos pousarse buscando comida no xardín, e pola mañá amenceu o primeiro raio de sol nos cuartos escuros,...

Pero ademáis lemos e xogamos nun día inusitadamente tranquilo e bañadas en luz

(esta foto da Z. faime estremecer... vistes que grande está? Non o digo polo tamaño, senón pola actitude, védela? Aix :) )

e ata xogamos fóra sentadas no chan e sen chaquetas

Aí vén a primavera!

E gústame vela chegar así a pouquiños, en cousas pequenas antes de estoupar, antes non me decataba, só vía o sol e os días grandes, creo que por iso agora me gusta máis ter estacións, cando unha estación remata xa teño ganas de sentir os cambios, vós onde a vedes?

Días grises

2011-02-21T23:51:00.006+01:00

Por sorte o virus non atacou moi forte, un día e medio con febre, pero ver á Z. un día enteiro durmindo no sofá, co fervelliño que é xa chega abondo.

Pero o certo é que os días pasados foron grises, houbo unha paréntese o sábado pola tarde, cun sol esplendoroso e saíndo a pasear por turnos (dous adultos, dúas pequenas e dúas cadelas - dous adultos, dúas pequenas, un can e unha cadela) pisando moitas pozas, indo ver un cabalo,... pero foi a raiola de luz estes días.

Así que estando todo o día na casa e coas pequenas, tendo dous minutos libres cada 5, ocórreseche facer cousas que non se che ocorrerían normalmente, como por exemplo rehabilitar o libro de receitas caseiras.

Os meus libros de receitas non teñen sorte: primeiro tiven unha libretiña desas verticais de espiral, en cor azul, a avoa Olga ma mandou coa equipaxe cando marchei estudiar fora con todos os imprescindibles e algúns extras, pero manchouse, aplastouse a espiral, lle quedaban poucas follas,... o caso é que como me gustan as cousas de papelería un día (seguramente un día gris) se me ocorreu mudar as receitas para unha libretiña nova, e fíxeno.

Pero non sei por que razón a libretiña comezou a desmembrarse, e coa chegada da tecnoloxía ó meu fogar se lle foron engadindo receitas impresas nun folio calquera (aproveitados, iso si, polo outro lado da folla pode haber calquera cousa).

Así que agora me pareceu un bo momento para cambiar, e como non podía saír mercar esta urxencia, e era moi urxente, pois se me ocorreu reutilizar... e que había na casa? Libretas grandes tamaño folio, moitas pequeniñas de tacos de notas, ou micro (macro) perforadas que se soltan soas,... e axendas. Todos os anos ó Moucho lle dan algunha axenda de publicidade. A Z. e a L. as teñen como "os seus libros de escribir" e dentro hai de todo :), o Moucho este ano colleu unha tamén para a horta, pero aínda así quedaban varias e se me ocorreu que estas seguro que son máis resistentes que o último libro de receitas, se están pensadas para trotar a diario e levar enriba "maltratadas" así que me puxen a elo.

O malo foi descubrir que levamos anos sen facer moitas das receitas de comida que teño apuntadas porque a Z. (a L. un pouco menos) é bastante exquisita. Non se trata de que coma moita cantidade, pero hai unha temporada que a variedade de alimentos ou comidas que come se reduciu bastante, así que nos vemos cada semana comendo prácticamente o mesmo, cambiando polo por xato, arroz por pasta,... xa vos imaxinades. Nin guisos, nin pratos de culler que non sexan unha sopa limpiña, nin os pratos especiados ou picantes que nos gustaban ó Moucho e a min antes das Tartarouchas, nin legumes (que só van disimuladas na salsa de tomate da pasta)... e mirar todas as receitas xuntas foi moito. Sei que non hai fórmulas máxicas para que gusten de variedades de comida, nin sequera as irmás teñen os mesmos gustos, e teñen unha alimentación variada, comen de todos os grupos de alimentos, pero poucas combinacións... se tivese unha variña máxica nisto si que lles daba un toque con ela...

Por suposto, non fixen máis que comezar co libro, creo que non cheguei a cubrir dez páxinas aínda, pero xa irá, pouco a pouco.

O domingo, despois da nosa raiola de sol particular, o ceo se puxo gris moi escuro

e caeu moita chuvia, e despois moita saraiba, así que non houbo paseo.

[Vistes o que fai a chuvia (ou a saraiba) coa saturación das cores? Tiña que poñer estas fotos porque se ve tan ben... :) ]

E xa que iamos pasar o día na casa e que unha estaba inspirada, se lle ocorreu facer unha das receitas do libriño: puré de garabanzos con espinacas e salchichas frescas. E non se lle ocorre a unha outra cousa que en vez de botar as espinacas ó final botalas antes de tritutalo e facer un bonito puré verde. Nin sequera o prato verde conseguiu disimular o puré verde, así que o resultado foi: dous adultos rebañando o prato e dúas nenas que comeron exactamente dous e un anaco de salchicha cada unha, e unha e ningunha proba do puré :-/ e o resto do día preguntando que podían comer, claro.

Pero estaba ben rico (aínda que as fotos non o digan) e darse o gusto un día sen ter que facer dúas comidas e concienciados do que ía pasar a continuación mereceu a pena.

E aínda nos quedou unha tarde enteira para ver unha peli, darnos aloumiños,

ler libros novos e calcetar, e probar a poñer as alfombras peludas quentiñas enriba dos sofás fríos de coiro, entre outras cousas e antes de que chegara a hora da cama

Hoxe volvemos á rutina, e veremos se mañá non nos erguemos co noso segundo virus escolar, porque hoxe fomos as tres as que nos fomos á cama con "dor de barriga" (é que eu me deitei e me erguín, como boa nai :) )

Volveremos :)

[Nota: o resto das fotos case son un exemplo do horror da luz artificial :-/, pero é a proba de que o ceo estaba moi escuro, non?]

Dunha tarde de domingo

2011-02-18T01:13:00.002+01:00

(As novas rutinas e novas tarefas nos deixan sen tempo para escribir moito, pero hoxe dános tempo a deixar uns momentos en familia. Mentres, descansamos na casiña co noso primeiro virus escolar)

31

2011-02-12T11:25:00.006+01:00

E chegou un ano máis, e este ano vimos de crear un ritual

Con autorretrato de mañá no baño, coma o ano pasado

Retratando canas (coma o ano pasado)

(este ano unha amiga á que había tempo que non vía me preguntou se puxera mechas :D)

Con brownie de chcocolate

Foto do Moucho

case case coma o do ano pasado O.o (non sei por que razón desbordou)

Con soprado de candeas, coma o ano pasado

Foto do Moucho

Unhas candeas inapagables para garantir a diversión

Importante ter a bandexa limpa por se hai que comer a tarta dela :D

E un par de agasallos moi especiais

un debuxo feito pola Z. onde aparece o seu nome e máis o meu (mama) e eu con roupa e indo moi rápido :)

e unha tarxeta perfeta, deseñada pensando en min, e dende logo agasallada por alguén que me coñece moi ben :P

Grazas avoa Olga! :D

Grazas familia!

A volta ó mundo en xaneiro

2011-01-31T09:45:00.003+01:00

Este mes o tema do grupo La Vuelta al Mundo foi: o teu espacio.

Así que vos deixo a miña participación deste mes que ademáis son anaquiños da nosa casa, pinchando nas fotos podedes cotillear un pouco máis ;)

Na cociña:

No salón:

No noso cuarto:

No cuarto de coser:

hai un ano

e agora

Se pasades polo blogue de Jackie Rueda poderedes ver o seu espacio e doutras tres mulleres, pasear por unha pressentación do mural deste mes (no que hai unha das miñas fotos :) ) e pola lista dos participantes da volta ó mundo en xaneiro máis algunha cousiña máis na súa entrada.

Este mes de febreiro o tema será blur (desenfoque), veremos o que sae... e a seguir aprendendo.

A man

2011-01-27T20:47:00.004+01:00

Hoxe traio algunhas cousiñas que fixen últimamente (últimamente abarca un par de meses, máis ou menos ;P)

Primeiro preparando a entrada no cole da nosa Z. da que vos direi que ela está feliz... aínda que seus pais non tanto, xa sabedes.

Fixen un primeiro estoxo, o primeiro na miña vida, e quedei toda chea...

pero cando fomos meter o lapis resultou que era pequeno e o lapis entraba só medio escorado, así que me puxen a facer un segundo, e esta vez a petición da Z. tiña que ser... si, seguro que o adiviñades: ROSA

Así que escollín outra maneira de facelo máis doada no que se poden coser todas as capas de tea xuntas... pero esquecín que a miña máquina de coser non ten moita potencia, así que foi sorte abondo poder coser as teas de dúas en dúas e o procedemento tan sinxelo se complicou máis do que o anterior... o resultado foi que a tea de dentro quedou máis frouxa que a de fora e que non puiden rematalo a tempo para que a Z o levase ó cole.

Rosa por dentro e rosa por fóra, outro detalle que cambiaría sería o poñerlle un deses laciños que lle puxen a cada lado, porque se fai moi práctico para termar del cando o abres ou pechas.

O primeiro día á volta do cole a Z dixo que non lle facía falla o estoxo rosa porque o lapis entraba ben no dos corazóns, así que aínda está agardando a que lle cosa o interior e lle corte todos eses fíos.

A Z. é un forniño, e normalmente anda só cun par de camisetas, nunca quere xerseis e o primeiro que fai ó chegar a casa é quitar a roupa toda que lle molesta, así que non tiñamos apenas xerseis. Pensei facerlle un chaleque, así no cole tería o corpo abrigado pero non lle molestaría como lle pasa sempre, pero tiña que ser algo rápido de facer e que non picase... tarefa case imposible (comprobadas que non lle pican a katia diana e a merino 100%, supoño que o resto terán que ser acrílicas) e lembrei unhas las que me dera a avoa Inés (a bisavoa das Tartarouchas) e unha que traía feitas unha dianteira, unha traseira e unha manga para un xersei, pero para a que non había la abondo para a outra manga... e saíu un chaleque ben rápido e ben xeitoso.

Eu xa tiña escollidos uns botóns entre grises e verdes que había pola casa, pero ela ten os seus gustos, así que foron estes:

Estes son os proxectos que máis me gustan, os que se fan completamnete con cousas que hai xa na casa, e que quedan así de ben

Igual que estoutros: uns quentadores sinxeliños, con restos de acrílicos tamén agasallo da bisavoa Inés. Agora os usa a Z, pero a L non puido evitar darlles un paseo pola casa mentres quitaba unhas "pususas", a súa obsesión durante o mes de decembro.

Ademáis houbo un par de pequenos proxectos para os que non teño foto ou non a podo poñer, así que quedan en silencio.

E nas agullas seguen un chal queimarrestos

Usei os restos dunha madeixa de Katia miski que usara para o chalequiño da L o ano pasado e que segue a valerlle este ano, e facendo o chal namoreime dela, semella maneteiga ó tacto, é tan suave e tan gustosa...

De momento segue o seu progreso, a ver como remata.

Tamén unha mantiña para agasallar sen data límite e moi sinxeliña. Despois de ter pensado en posibilidades para que a manta fose reversible e destas catro cores, o máis sinxelo resultou ser a mellor opción: apto para ir no coche, falar ó mesmo tempo sen medo a trabucarse, e incluso ver algunha película en versión orixinal subtitulada!

Andan tamén un par de cousas máis que non sei se terán fin e das que non hai foto: unha chaqueta para min da que teño feita o corpo ata a sisa e me atorei ó chegar á primeira manga, que teño que desfacer un día destes que me colla con ganas... igual podo estreala o ano que vén cun pouco de sorte...

E coido que xa está por hoxe, outro día máis e se cadra mellor.

Un día calquera

2011-01-16T11:11:00.003+01:00

Moitas veces pensei que podería facer un deses proxectos fotográficos de sacar cada día unha foto, durante un ano enteiro. Pensei facelo co noso salón, 365 fotos para lembrar dentro de moitos anos... despois pensei que se cadra non era moi boa idea se dentro de moitos anos a cousa segue igual ou parecida, e agora mesmo podería ser bastante desmoralizante...

Mellor facelo só con algúns días soltos, coma estes, para que quede bo recordo :)

Cambios

2011-01-08T10:27:00.001+01:00

Comeza o ano, e semella que sempre facemos por cambiar algo, ou polo menos si que facemos un repaso mental do ano anterior, e inconscientemente aparecen sen nos decantar cousas que queremos cambiar a mellor. Eu non son unha excepción, gustaríame ser máis organizada, gañar tempo para todo o que quero facer e seguir aprendendo, faime sentir ben querer seguir aprendendo :)

Pero hoxe non viña falar diso, viña falar doutros cambios polos que imos pasar en breve na familia e que van supoñer unha gran diferencia. A nosa familia, falta de rutinas que para a gran maioría son elementais, axiña terá unha hora para erguerse, e polo tanto unha para deitarse e poder descansar o necesario, terá que apurar os rituais ó espertar, apurar para vestirse e almorzar, con hora de saída; vimos de mercar roupa porque xa non imos usar tanto a roupa de estar na casa, as irmás xa non pasarán xuntas a maior parte do día,… supoño que adiviñastes xa do que falo: da escola.

O ano que vén a Z. entraría en primaria, este ano temos a posibilidade de non levala todas as horas do horario escolar e de facer a adaptación pouco a pouco, cousa que pensei que nos custaría longas conversas coa escola e que de momento quedou en máis nada que en comunicarlles a nosa intención de facelo así para que asentisen sen máis. Esas son algunhas das razóns polas que decidimos que era o momento.

A escola na casa non foi nunca a nosa primeira opción, senón atopar unha escola respectuosa co ritmo dos nenos e nenas e ademáis afín ós nosos gustos e preferencias, pero seica iso non existe, así que agora damos un paso que nos levará a intentar facer cambios dende dentro, os poucos que poidamos conseguir.

En canto á Z., a idea non partiu dela, e nós nunca lle vendemos a idea da escola como algo marabilloso, e para min é importante chegado este momento, que pese a non dicirlle que o vai pasar moi ben, que poderá xogar cos nenos e as nenas, que fará moitos amiguiños, que aprenderá moitas cousas, e todas esas cousas que adoitamos dicirlles para que vaian con ganas, pese a non venderlle a idea, ela ten ganas de ir. Supoño que xoga ó noso favor que estamos no inverno e non hai nenos no parque porque chegan do colexio case de noite e quedan na casa ou van a outras actividades, tamén que ela pregunta dende hai moito tempo ó longo do día moitas veces polos seus amigos e amigas e a resposta sempre é a mesma: está no cole; e como apuntou a amiga Cris G. que está nesa etapa na que quere ser como os demáis, encaixar no mundo, porque ela tamén é un animal social.

E seguro que polo ton da entrada tamén deducides que non son a nai máis feliz do mundo polo que vai acontecer. Hai moitas cousas que non me gustan, moitas, pero estou segura de que aparecerán moitas outras que non agardaba e que van ter aspectos positivos, ou polo menos non vai ser tan terrible como eu penso porque ela vai estar feliz, e se é así, as outras cousas, non é que deixen de ser importantes, pero non son o primordial.

O caso é que comezando polos libros (libros, de fichas, meu deus :( ), podo poñerlles cincuenta pegas, a Z comeza a interesarse pola lectura, coido que algo está comezando a facer clic na súa cabeciña, porque identifica a letra pola que comezan as palabras, coñece as maiúsculas, pero no colexio se ve que xa todos dominan as maiúsculas que este ano "non tocan" e nas fichas (que ademáis me parecen terribles, seguindo a liña de puntos e repetindo unha letra ou un número ata o infinito algunhas delas… bufff) só aparecen minúsculas; o outro día unha veciña me dixo que tiña que mercarlle ó neno libros coa letra que len eles porque quería ler e se non non o entendía, eu primeiro non entendín a que se refería, despois pensei que sería cousa das maiúsculas, e agora que vin os libros vexo que se refería á letra corrida, á de caligrafía que aprendemos de pequenos e que eu pensei que xa non se aprendía ós pequenos precisamente por iso, porque non é a letra que se utiliza nos libros, para que engadir un paso intermedio? E por que o libro de lectura e máis as fichas de lectoescritura (Esas tan horribles) están en castelán? :-( O que máis medo me dá é que nin as mestras e mestres se decaten de que non é a Z. a que vai "retrasada" senón que á grande maioría ós están forzando a seguir un ritmo que non é o seu.

E todo isto comezou xusto un chisquiño antes de que o Tribunal Constitucional dera un pau ó homeschooling en España, así que, aínda que a nosa decisión non teña que ver con isto, ou non teña que ver só coa alegalidade da situación en España e en Galicia si que sinto que deixamos o barco no peor momento, pero o que teño claro é que non imos deixar de apoiar ás familias que queren formar ós seus fillos na casa, e como non hai que ser homeschooler para apoialo aquí queda unha imaxe de apoio. Se vos queredes sumar podedes facelo no blogue de Silvia

Pero non vou seguir dándolle voltas agora, fáltannos uns días para comezar, temos a posibilidade de facelo pouco a pouco como queriamos e mentres temos cousiñas que preparar con ilusión: bordar un nome no mandilón, facer un estoxo para o material,…

E por se fora pouco cambio a Z. comeza mañá moi ilusionada un cursiño na piscina do que tén moitas ganas, así que coas súas ganas nos alimentamos todos para afacernos ás novas rutinas.

[escribín esta entrada o luns, pero ata hoxe sábado non tiven ocasión de a publicar, e despois de 3 días de piscina (3!!!) descubrimos unha nova Z. desexosa de aprender máis. O que eu pensaba que serían "demasiados" días coido que se lle fan poucos, sae emocionada dos seus logros e querendo máis, desexando mergullarse e nadar sen os manguitos. Poder ver a clase, e vela tan grande fixo que case se me saltasen as bágoas... :´) ]

Non adoito poñer vídeos no blogue porque normalmente non podo adicarlle tempo a velos, pero este que atopei onte creo que di moito para a entrada de hoxe: non intentemos cambialos para que sexan coma nós queremos, aprendamos a ver as súas cualidades para que poida facer o que lle vai ben. Cando deixei de empeñarme en que fose coma eu quería e deixei que simplemente "fose" ela, ela floreceu e eu gozaba sabendo que ela é perfecta tal e como é.

A volta ó mundo en decembro

2011-01-08T10:08:00.004+01:00

Ademáis do calendario de advento, no mes de decembro compartín no grupo de La Vuelta al Mundo estas outras fotos do "noso Nadal"

E no mes de xaneiro o tema é "o teu espacio". Promete, promete facerme limpar e organizar un pouco este caos :D aínda que teño a cámara maliña e terei que enviala a amañar, non sei se entre os cambios e estes problemiñas terei tempo para facer algugunha foto.

Calendario de advento

2010-12-24T14:47:00.002+01:00

Fixen un calendario de advento en fotos, non conseguín ilo facendo ó día, pero o caso é que teño 24 fotos do noso pre-Nadal, e agora que xa chega quero deixárvolo para desexarvos unhas felices festas.

QUE PASEDES UN BO NADAL!

Celebrando

2010-12-20T18:02:00.003+01:00

Primeiro foron os preparativos...

… e despois a festa

As tartarouchas naceron o 1 e o 30 do mesmo mes, mentres o sigan permitindo celébrano xuntas a medio camiño, e nós celebrámolo con elas.

Pasárono tan ben que por pouco non hai tarta con soprado de candeas nin piñata, só gozar dun día cos amigos.

Parabéns Tartarouchas, e grazas ós que fixestes o día especial.

Preparando o Nadal

2010-12-08T21:50:00.005+01:00

Teño que confesar que me custa, o Nadal me custa.

Lembro que de pequena era todo ilusión, pero agora vexo despilfarros por todos lados, tantas luces, tantas cousas inútiles que non queremos, tantos cartos, tantos xoguetes innecesarios... este ano debatinme entre transformar o Nadal tradicional na festa especial do solsticio de inverno, dicirlle ó Papá Noel, que era o que celebrabamos na nosa casa para poder xogar durante todas as vacacións de Nadal cos novos xoguetes, que non pasara pola nosa casa, que aquí nos encargabamos nós de facernos agasallos uns ós outros para poder regalarnos cousas feitas por nós, ou máis persoais, para que as pequenas lles deran máis aprezo, e crear novas tradicións... pero finalmente semella que Papá Noel virá este Nadal á nosa casa.

Imos permitirnos, polo menos ata o vindeiro ano, inxectarnos enerxía de Nadal; facer listas de agasallos para que Papá Noel non traia nada innecesario, tamén para os maiores; ímonos perdoar un pouco as luces, sen pasarnos, porque a verdade é que só esas luciñas na árbore nos crean esa sensación de que é unha época única.

E imos intentar facer do Nadal algo máis que a ilusión pola chegada dos agasallos con Papá Noel, imos facer que a preparación, as tradicións da nosa familia sexan o importante.

Así que para írmonos preparando fixemos entre as tres un enfeite para este Nadal, e aproveitamos esta entrada 400 para convidarvos a facer unha manualidade sinxela apta para (case) todos os dediños.

Perdoade esta primeira foto desenfocada, os materiais son moi sinxelos: feltro de cores, tesoiras, arame de metal, bolígrafo... e nós usamos a maiores unha agulla de la para facilitar o traballo pero non é imprescindible.

Cortamos tiras de feltro duns 5 centímetros de ancho, a ollo, marcamos unhas liñas para ir cortando cadrados de aproximadamente 5x5 centímetros, e as pequenas coas tesoiras foron cortando, unhas veces máis preto das raias ca outras :) O bo é que axuda que os cadrados sexan irregulares, así que fixeron xenial o seu traballo.

A segunda parte do traballo consiste en facer un aro co arame, como queiramos de grande, e ir introducindo os cadrados sen moita preocupación de que vaian furados xusto no centro. Nesta fase as Tartarouchas decidiron que xa fixeran abondo e tras axudarme un rato dándome os cadradiños decidiron que mellor me deixaban seguir a min mentres saltaban sobre os cadrados e facían chuvia de cores :) ata que decidiron abandonar o feltro definitivamente pola lectura

(Usei a agulla de la para ir facendo un furadiño nos anacos de feltro e que introducilos no arame fose máis sinxelo)

E cando estivo rematado e descubriron que era unha coroa se volveron animar a participar nas fotos.

A miña idea inicial era facer a coroa branca como base e con algún chisquiño solto de cores, pero a nosa porta é branca, así que ó final optamos polo tradicional e aínda que non se asemella ó que tiña en mente no primeiro momento agora me encanta! Creo que incluso vou facer desta foto a nosa felicitación de Nadal deste ano :)

Se ides facer algo semellante non dubidedes en amosárnolo, que nos ha facer ilusión... e preparádevos, que vén o Nadal!

1 de decembro

2010-12-01T16:48:00.008+01:00

Aínda non rematou o día, pero xa foi un día especial.

Hoxe comezamos comendo o chocolate das nosas primeiras portiñas nos calendarios de advento

E que sorpresa ó mirar pola fiestra!

Ademáis atopamos o noso composteiro aberto e unhas pegadas sospeitosas dalgún animal que veu buscar entre o que desbotamos ou na calorciña do compost

As pegadas semellaban dun gato, pero como se nos facia raro que abrise o composteiro nos fixo ilusión pensar que se cadra eran dun raposo, que ilusión que pasase pola nosa casa!

Pero o que máis ilusión me fixo hoxe ó ver a neve pola fiestra nada máis espertar foi lembrar que hai dous anos nos erguemos o mesmo 1 de decembro tamén cun manto branco e cunha meniña que estivo a piques de chamarse Neve.

Parabéns L! A nosa pequena da neve.

Unha funda rápida

2010-11-23T11:25:00.004+01:00

Por aquí andamos sen tempo para nada, ou mellor dito, andamos facendo moitas cousas e temos o tempo todo ocupado. Creo que ten que ver con que eu son desas persoas que deixa todo para o último momento e se está achegar o final do ano, así que teño moitas cousas (seguramente atrasadas) que facer.

E para aproveitar o tempo vos deixo unha funda rápida e satisfactoria para un sofá cama da casa, que xa leva enriba a súa segunda transformación. A primeira foi hai uns 6 anos, cando cambiamos a escuma e o retapizamos coa axuda do avó Tartaruga, agora a funda que o cubría estaba tan gastadiña que a tea estaba rasgada. Non teño fotos do antes porque foi un proxecto de domingo, decidido en domingo, e comezado e rematado nesa mesma tarde, e me fixo sentir tan ben, de novo, comezar e rematar con cousas que había no "almacén de costura".

Non teño o antes, pero temos un par de cadeiras iguais repartidas pola casa, así que vos podo amosar como era a funda que cambiei aínda que en moito mellor estado.

Non tiña unha tea grande abondo para cubrir o sofá enteiro, pero aañei con dous retais, cosinos por riba da vella fundapara darlle consistencia, pois esta tiña algo de recheo de fibra, e ademáis pola parte de atrás pega nun velcro que o sofá ten no respaldo e máis no fondo e que é moi práctico para que a funda non escape seguido. Fíxena un pouco máis grande que a orixinal por suxerencia do Moucho, para que tape os laterais tamén.

Ata a fita bies estaba na casa grazas a anavilat e o seu paquete de teas para reutilizar para as que teño algunha outra cousa en mente :) Graciñas anavilat!

E agora, xa que o revivimos, imos seguir vivindo nel.

{(Un pequeno paréntese final) Encántame a facilidade da fotografía dixital para aprender, para descartar e para procesar as fotografías, pero necesito, gústame ter os momentos en papel, nalgo tanxible que poder coller, pasar e comentar sentados nun sofá, e niso tamén ando estes días. Teño algúns carretes de diapositivas da etapa anterior, da era analóxica... por que tardei tanto en descubrilos? En descubrir que aforrabas o pago do positivado das fotos, e descubrir o divertido que é miralas nese pequeno visor, encántanos a todos aquí,

aínda que non saibamos chiscar un ollo :) }

Para a cama (a semana dos coxíns)

2010-11-13T13:43:00.002+01:00

Hai algo máis dun ano perdemos a funda dunha almofada, bueno, non se perdeu de que non a atoparamos, pero deixou de ser usable despois dun deses episodios que nos pasan a todos e quedara esquecida na lavadora non sei canto tempo ata que lle saíron unhas motiñas de valor. Como? Que a vós non vos pasou iso nunca? Non vos creo :P

Bueno, o caso é que parte do almofadón o utilizara xa para aquelas mantiñas que fixera para o campo ou para a casa, e quedaban uns restos pouco aproveitables porque era onde estaban as motiñas negras.

Pero con isto da semana dos coxíns pensei que ó mellor había algún anaco salvable para refacer un almofadón novo e que seguira sendo do xogo de cama, e o había!

Cun anaco mínimo da tea a raias, un retallo dun azul escuro, e un pouco de tea branca do almacén caseiro... tachán! O xogo de cama volve estar completo!

E queda ben, verdade? Aínda coa cama sen facer ;)

Estou descubrindo que o que máis me gusta de coser é poder rematar algo só coas cousas que hai pola casa, sen ter que saír a mercar algo para o rematar.

Esta semana xa non me dá tempo, pero teño os recheos duns coxíns ós que se lles estragara a cremalleira, así que igual intento facerlles unha funda nova... tamén con cremalleira, que nunca coloquei ningunha e así é unha boa maneira de aprender.

Para Sacho (a semana dos coxíns)

2010-11-09T13:52:00.004+01:00

A semana pasada vin neste blog que ía por en marcha a semana dos coxíns, normalmente estas semanas temáticas teñen como función sacar tempo para facer cousas que queres, se necesitas facer coxíns ou almofadas e te propós usar un chisco de tempo cada día durante esa semana igual sacas tempo e consigues o obxectivo.

A verdade é que eu véxoas sempre pero non me dou posto nin así, sempre teño demasiadas cousas entre mans e acabo facendo o que máis me apetece neses momentos. Pero desta vez cadrou que me apetecía, así que xa o domingo, despois de facer os recados necesarios a semana pasada, comecei a facer un coxín para Sacho.

Sacho vai vello, non é vello aínda pero os seus ósiños resíntense dos 11 aniños que xa ten, así que non lle gusta deitarse no chan, e por temporadas se queixa ó erguerse, que mellor que facerlle unha camiña para dentro da casa?

Levo tempo pensando nuns hules vellos que tiña gardados nun caixón, eran da nosa anterior casa e aquí non tiveron uso nunca, así que un hule me pareceu unha boa opción para a cama, así con pasarlle un pano ou a fregons a superficie queda limpa. Merquei unha escuma do tamaño que me daba o hule, perfeto para un can e incluso para os dous se eles quixeran, merquei tamén fío de torzal, que me soaba de escoitarlle á miña avoa (ese gordo co que veñen cosidos os vaqueiros), nunha cor escura para que non se note a suciedade... ehem. E cosín como puiden.

O caso é que quedar quedou ben... pero a Sacho non lle gustou que se segue a deitar no chan, xusto ó carón da colchoneta, ou prefire marchar a deitarse na colchoneta do garaxe... e a Galla segue a gustarlle aquela casiña que mercara pensando en Olivia hai anos, así que agora terei que facerlle unha funda con toallas vellas, a ver se lle resulta máis agradable.

Polo demáis, a idea semellaba boa, non si?

As zapatillas

2010-11-08T10:00:00.001+01:00

En casa adoitamos reutilizar moita roupa, reestrenamos roupa que nos chega de todos lados, creo que moita porque non ir ó cole supón que a roupa non ten que ser flamantemente nova, e incluso roupa que chega a nós con moito uso xa ten aquí unha (ou dúas) vidas máis.

O outro dia chegaron de man de alguén unhas bolsas de roupa que podiamos utilizar, e xunto a elas unha de zapatos. Polo xeral os zapatos non os reutilizamos, a non ser que tiveran moi pouco uso na súa primeira vida, boteille un ollo á bolsa por se acaso, pero non pensaba coller nada, e entón a Z. abalanzouse sobre ela e escolleu rápidamente unhas zapatillas e máis outros dous pares dos zapatos que viñan dentro.

- Aaaaah! Eu quero estas! De princesa!!

Quen mo ía dicir a min, eh? :)

Sospeito que estas zapatillas que pon sen rechistar para estar na casa lle van facer dura competencia a aquelas do cadeliño que non quería quitar dos pés (e para unha nena que o primeiro que fai ó chegar á casa é quitar os zapatos e andar descalza, ten moito mérito). Iso si, comezou a poñelas cando xa non calzaba o numero que marcaban, e intentou metelas ata que viu que era realmente imposible.

Queredes ver os outros dous pares que escolleu con tanta presa?

Definitivamente, esta é xa, de modo oficial, outra etapa... e eu de princesas non sei nada, xa me aprenderá.

Ourizo II

2010-11-06T12:01:00.003+01:00

O señor Ourizo Segundo (va que lle queda ben o nome?) chegou, houbo certa nena que non se esqueceu del, e tras convencela de que podía ter outras cores puiden utilizar uns acrílicos que había pola casa para facelo.

Eu tería posto a boquiña marrón, igual ca os ollos, pero ela tíñao claro, a boca tiña que ser rosa, e como non estabamos na casa isto foi o máis rosa que tiñamos a man.

Xa temos un máis na familia :)

Vacacións parte final: ... a Cangas (do Morrazo)

2010-11-03T10:47:00.003+01:00

E así chegamos á parte final das nosas vacacións, de novo con amiguiños pasándoo ben.

Espertando co primeiro raio de sol cada mañá

Na praia

Axudando na mudanza

Facendo manualidades

(foto de Tía Rita)

Ping-pong, calceta, guitarras, paseos, Kaleidos, Viaxeiros ó tren, cadeliñas,...

... en fin, pasándoo ben :)

(foto de Madro)

E agora que conseguimos alargar as vacacións un mes entre o que fixemos e o que lembramos imos voltar á realidade cotiá, pero antes: grazas amiguiños!!

Vacacións parte III: de Cangas (de Onís)...

2010-10-26T02:14:00.005+02:00

E non sei que ten a montaña que a min me dá unha sensación por dentro... cando vas por esas estradas no medio de paredes tan altas, ou cando comezas a subir por paredes peladas de rochas, ou cando ves un pasto verde rodeado de picos,... a verdade é que me gustaría ir máis á montaña, e saber máis tamén (subín de pardilla a Peña Vieja hai uns anos, en camiseta de manga curta, con pantalóns curtos, zapatillas e un bolsiño, sen nada que comer nin que beber nin de abrigo,... pero esa é outra historia).

Dende alí ó carón tiñamos que ir ver os famosos Lagos de Covadonga, e sabendo o que nos dicía Carolina, que había xente que lle dicía que levaba tres anos seguidos indo a non conseguiran velo pola néboa, pois averdade é que tivemos moita sorte. Abaixo o día estaba de néboa, pero a sorpresa foi que ó subir as nubes quedaron abaixo e gozamos da vista das montañas e dos lagos.

E todo é tan bonito que todo o camiño de volta, moito máis longo que o de ida para deixar pasar o rabaño de vacas que os pastores levaban cara o val, falamos de ir máis á montaña, de facer máis paseos, de meterlles "o gusanillo" no corpo ás pequenas,...

E entón fomos a Llanes, con intención de repetir a foto de hai uns anos onda os cubos, pero aterramos na praia:

(esta foto si está editada)

E a Z. me pediu que escribira isto na area

E se notou. A verdade: non estabamos sendo moi realistas coa montaña sabendo que as nosas tartarouchas, polo menos de momento, non consiguen andar nin 300 metros sen dicir que están cansas... e na praia o pasan tan ben... que se hai que escoller praia ou montaña... elas escollen praia sen dubidalo.

Así que repetimos, praia ó día seguinte, e praia de inverno, cunha marea coma eu non coñecera nunca, co mar devolvendo cousas á terra...

Lembreime de Esther, porque me namorei de tantos paus e tantas pedras... que tiven que traerme algúns tesouros para a casa.

Os pequenos xa ocupan un lugar na nosa casa, para os grandes aínda buscamos sitio, pero están :)

E con Ribadesella, precioso, e cheo de bombonerías, nos despedimos de Asturias...

...pero non das vacacións! Aínda hai máis!

Vacacións parte II : de Cangas (de Onís)...

2010-10-23T14:31:00.003+02:00

O aloxamento estaba claro onde sería: no Hotel La Balsa, en Sotu Cangues, do que se fixeron cargo hai pouco uns amigos ós que facía tempo que non viamos. O hoteliño é moi tranquilo e o comentamos dende que chegamos alí: o sitio é perfeto, a vinte minutos da montaña e vinte minutos da praia, con moitas cousas para ver ó redor, pretiño dos negocios adicados a aventura, descenso do Sella, rotas de sendeirismo, itinerarios a cabalo,... e un pobo precioso con todas as casiñas amañadas, de cores, en pedra e madeira,...

Déixovos cunhas fotiños, que xa falan por si soas. Desta vez van tal cual saíron da cámara, ando con problemas co monitor e non as vexo ben, así que prefiro non tocalas, así que SOOC (straight out of camera).

Pasámolo moi ben almorzando e ceando cos amigos e lembrando vellos tempos nas conversas.
Un biquiño moi forte a Caro e a Emilio! Gozade agora das vosas vacacións!

Vacacións: de Cangas...

2010-10-21T00:22:00.003+02:00

(de Onís) percorrendo un cachiño de Asturias e comezando por aquí

a primeira parada obrigada para admirar as vistas da costa dende a montaña, a pesar de non facer o mellor día, e onde ás Tartarouchas lles pareceu moito máis interesante mirar as lermias (as babosas) xigantes.

A sorte dun mércores chuvioso para visitar o Museo Jurásico de Asturias de balde (apuntádeo de ides pasar por alí)

(o edificio é precioso, con forma de pegada de dinosauro e todo feito en madeira, para recrearse un bo rato nas simetrías e nas bóvedas enormes)

e aproveitar a visita duns escolares para escoitar atentamente as explicacións do guía.

A verdade é que nos sorprendeu a Z. enormemente, fomos pensando que non lle ía encantar porque, quitando ó bo de Piecito, os dinosauros non lle atraen especialmente, pero nos cadrou entrar xusto a un tempo coa visita guiada para os preadolescentes e a Z. sentouse canda eles dende o primeiro momento e en cada parada, nos chamaba se nos retrasabamos seguindo ó grupo, preguntábamos ou nos explicaba cousas do que contara o guía, e unha vez rematado o percorrido nos pediu dar a volta para ver o que máis lle gustara unha vez máis: os ovos.

Sorprendeunos que lle interesara tanto un tema que a priori non é nin de lonxe dos seus favoritos, que non nomea nunca, e igualmente soubo atopar nel algo que lle chamara enormemente a atención.

Quedamos coas ganas de ir visitar as pegadas de dinosauros das praias próximas, pero nos caeu o diluvio e non iamos preparados, pero teremos que volver para ver as famosas pegadas dos monstros

(por certo, este non é un dinosauro, é un réptil, pódese saber, entroutras cousas polo tamaño da cabeza, a forma dos ósos do cranio, e por outras cousas que non se aprecian na foto, como o número de dedos nas patas dianteiras, os dinosauros teñen 3, e que andaban coa cola erguida)

(...continuará)

Non sei que pasou...

2010-10-11T17:33:00.003+02:00

... eu collín unhas tesoiras coa intención de cortarlle un chisquiño o pelo á L. porque os seus catro pelos longos comezaban a enguedellarse seguido... e non foi mal a cousa.

Entón a Z. dixo: "eu tamén quero cortar o pelo! Quero ter o pelo curtiño coma L." e a verdade é que eu vía que non lle viña mal, así que... por que non?

Por unha vez en anos deixouse peitear co resultado tal que así:

Certamente víñalle ben un corte de cabelo. Pensei cortarlle só un chiquiño por abaixo, deixar os seus rizos iguais pero máis curtos, pero entón o pelo máis longo quedou sen rizos, e as capas de arriba do pelo totalmente encaracoladas, víase moi raro, así que pensei que en vez de deixar o corte recto podía cortar tamén as capas de arriba para que non se vise tan raro... e entón foi peor, porque os rizos desapareceron por todos lados, pero o volume non, e cada pelo nunha dirección,... ben lle podía ter deixado as tesoiras a ela. A estas alturas ela xa estaba cansa da sesión de perruquería e non paraba medio segundo, e as tesoiras (infantís sen punta) xa non cortaban o pelo, así que foi cando interviu o papá Moucho e dixo: "Que desfeita! Aquí hai que meter a máquina". Eu pensei ter un deja-vu, pero só foi un flash-back, porque o ano pasado nos pasou exactamente o mesmo. Nalgún momento dixemos que tiña que haber algunha fórmula para facer un corte de pelo intermedio con este cabelo rizado... o noso término medio resulta ser tal que así: longo por atrás e curto por adiante

A min xa me gusta máis así, e ela está encantada co seu pelo curtiño que non doe (é o máis próximo a ter o pelo "recto" que sempre di que quere ter, coma a súa amiga Z.)

Pero igual á próxima para un corte intermedio imos ter que ir a un salón de peiteado :D

Non sei que pasou... que se nos convertiron en princesas :)

L. é ela

2010-10-05T00:39:00.004+02:00

Hai meses que é difícil axudala a calzarse, sempre ten que ser ela soa.

E encántalle vestirse tamén, por moi complicado que sexa.

As noites están na fase "outo teta,... outo teta,... outo teta,..." e así ata o infinito.

Moitas veces pide coletas (aínda que se a Z as pide despois ca ela en canto a Z as quita, é dicir, uns dous minutos despois, ela tamén as quere quitar)

Cando lle cae unha pinga na camiseta ten que quitar toda a roupa, e no inverno non lle gusta levar vestidos.

Pasa o día coidando bebés, e o mellor xoguete desta última época foi unha toalla vella que lle dei sen pensalo ó abrir un caixón e coa que xogou xunto cun "nené" máis dunha hora.

Encántalle (e a min máis) ese xogo de poñer dúas caras ó que xoga sempre á hora de xantar (teño que conseguir facerlle fotos)

Sabe andar, correr, e ata tenta saltar, pero pasa a maior parte do tempo no colo sen pisar o chan.

Durme unha mini sesta dunha media hora ó día, case sempre antes do xantar, e se contan cos dedos dunha man as veces que puidemos pousala sen que espertase.

Outro día máis.